Tokenized deposits bedreigen stablecoin-verhaal in Europa

Stablecoins krijgen in Europa veel aandacht, maar tokenized deposits worden een steeds serieuzere concurrent in het debat over digitaal geld. Bank of England-bestuurder Megan Greene zei dat getokeniseerde bankdeposito’s binnen vijf jaar belangrijker kunnen worden dan stablecoins, terwijl DNB stablecoins, tokenized bank deposits en de digitale euro al samen noemt in haar betalingsstrategie voor 2026-2028.

Dat raakt de kern van het Europese gelddebat. De vraag is niet alleen welke digitale munt het meest wordt gebruikt. De vraag is welke vorm van digitaal geld past binnen bankbalansen, toezicht en monetaire controle.

Stablecoins hebben een duidelijke voorsprong in crypto, internationale betalingen en dollarliquiditeit. Tokenized deposits hebben een ander voordeel: zij blijven dichter bij het bestaande bankwezen. In Europa kan dat doorslaggevend worden.

Greene zette stablecoins tijdens een conferentie in Dubrovnik nadrukkelijk naast tokenized deposits. Volgens Reuters verwacht zij dat commerciële banken digitale deposito’s zullen omarmen zodra zij zien dat stablecoins hun traditionele depositobasis kunnen aantasten. Haar formulering was scherp. Greene zei:

Dat is geen voorspelling dat stablecoins snel verdwijnen. Het is een institutionele lezing van de markt. Banken hebben een sterke prikkel om digitaal geld niet volledig over te laten aan private stablecoinuitgevers buiten het klassieke banksysteem.

Daar zit de Europese gevoeligheid. Stablecoins kunnen betalingen sneller, goedkoper en programmeerbaarder maken. Maar als zij deposito’s uit banken trekken, raken zij ook kredietverlening, liquiditeit en de werking van monetair beleid.

De ECB waarschuwde in maart 2026 dat stablecoingebruik de monetaire transmissie kan verzwakken. Volgens Reuters kan groeiend stablecoingebruik leiden tot minder bankdeposito’s, hogere financieringskosten voor banken en minder krediet aan de reële economie.

Dat verklaart waarom Europese beleidsmakers minder ontspannen naar stablecoins kijken dan veel cryptobedrijven. Stablecoins zijn niet alleen betaaltechnologie. Zij kunnen ook geldstromen verplaatsen buiten de normale bankkanalen.

Onder MiCA moeten stablecoinuitgevers in Europa reserves aanhouden in bankdeposito’s of laag-risico activa. De ECB schrijft dat stablecoinuitgevers minimaal 30% van reserves, en bij significante uitgevers 60%, bij kredietinstellingen moeten aanhouden.

Dat maakt de structuur dubbelzinnig. Stablecoins lijken buiten banken te opereren, maar hun stabiliteit leunt deels op banken. Voor toezichthouders is dat geen zuiver alternatief voor bankgeld, maar een nieuwe koppeling tussen crypto en het financiële systeem.

DNB beschrijft het debat breder dan stablecoins versus digitale euro. In haar betalingsstrategie 2026-2028 stelt de centrale bank dat het financiële ecosysteem gebaat is bij verschillende nieuwe verschijningsvormen van de euro, “from stablecoins and tokenised bank deposits to the digital euro”.

Dat is een belangrijk signaal. DNB denkt niet in één winnaar. De centrale bank ziet een mix van publiek en privaat digitaal geld, zolang het betalingsverkeer veilig, toegankelijk en betrouwbaar blijft.

CryptoBenelux schreef eerder dat DNB betalingsweerbaarheid, Europese autonomie en nieuwe digitale betaalmiddelen hoger op de agenda zet. Daarbij noemt de centrale bank niet alleen de digitale euro, maar ook euro-stablecoins, tokenized deposits en DLT-settlement.

Voor stablecoins is dat tegelijk kans en risico. Zij krijgen een plek in het gereguleerde Europese gesprek. Maar zij worden niet behandeld als vanzelfsprekende eindbestemming. Ze staan naast bankgedragen deposito-tokens en publiek centralebankgeld.

De bankensector ziet ook risico’s in de huidige constructie. Reuters meldde dat UniCredit-bestuurder Elena Carletti waarschuwde dat Europa minder goed dan de Verenigde Staten is uitgerust om crypto-bankstress op te vangen. Zij verwees daarbij naar de Amerikaanse reactie op de bankenstress rond Silicon Valley Bank in 2023.

In de Verenigde Staten konden autoriteiten een systemische uitzondering gebruiken om alle deposito’s te beschermen. Volgens Carletti is zo’n vangrail in Europa minder vanzelfsprekend. Tegelijk verplicht MiCA stablecoinuitgevers om reserves te koppelen aan banken en laag-risico activa.

Daaruit ontstaat wat zij een kwetsbare koppeling noemt: stablecoins worden dichter tegen banken geplaatst, zonder dat Europa dezelfde crisisinstrumenten heeft als de VS. CoinDesk vatte die kritiek samen als een “double weakness” in de Europese structuur.

Voor beleidsmakers versterkt dit de aantrekkingskracht van tokenized deposits. Als digitale geldvormen toch met banken verbonden raken, kan Europa liever kiezen voor een model dat direct binnen banktoezicht, balansbeheer en bestaande klantrelaties past.

Toch is het stablecoin-verhaal niet voorbij. Dollarstablecoins hebben diepe liquiditeit, grote netwerkeffecten en een dominante rol in cryptohandel. Zij functioneren als cashlaag voor exchanges, DeFi, grensoverschrijdende betalingen en settlement.

Ook binnen centrale banken bestaat geen volledige consensus. Reuters meldde dat Fed-bestuurder Christopher Waller stablecoins juist ziet als financiële innovatie die concurrentie en efficiëntie in betalingen kan vergroten. Hij waarschuwde dat regulering innovatie niet moet verstikken.

Dat verschil tussen de VS en Europa is belangrijk. De VS kijkt stablecoins vaker door de lens van dollarbereik, betaalconcurrentie en private innovatie. Europa kijkt sterker naar bankfinanciering, monetaire transmissie, consumentenbescherming en strategische autonomie.

Voor Europese stablecoins is dat een complex speelveld. Zij kunnen groeien, maar waarschijnlijk alleen binnen een kader waarin banken, betaalregels en toezichthouders veel invloed houden.

De grootste Europese bedreiging voor stablecoins is daarom niet per se een verbod. Het is een beter passende bankvariant.

Zodra commerciële banken een programmeerbare euro kunnen aanbieden die werkt binnen bestaande compliance, balansregels en toezicht, ontstaat een krachtige concurrent voor stablecoins. Die tokenized deposits hoeven niet spannender te zijn. Ze hoeven vooral betrouwbaarder, eenvoudiger te integreren en politiek acceptabeler te zijn.

CryptoBenelux schreef eerder dat MiCA crypto niet alleen volwassen maakt, maar ook passend maakt voor het Europese financiële systeem. Voor banken is dat een kans. Voor crypto-native bedrijven is het een test.

DNB’s PSD2-lijn versterkt dat beeld. Zodra stablecoindiensten functioneel op betaaldiensten lijken, kunnen zij naast MiCA ook onder betaaldienstregels vallen. Daarmee wordt een stablecoin in Europa niet alleen een token, maar onderdeel van een gereguleerde betaalroute.

Voor Nederlandse en Belgische gebruikers betekent dit dat adoptie waarschijnlijk via vertrouwde kanalen loopt: banken, gereguleerde fintechs, wallets met vergunningen en Europese betaalinfrastructuur. Dat is minder radicaal dan het oorspronkelijke cryptoverhaal, maar waarschijnlijk realistischer voor massaal gebruik.

De kern is dat Europa digitaal geld wil, maar niet tegen elke prijs. Stablecoins, tokenized deposits en de digitale euro passen allemaal in dat debat. Alleen hebben ze niet dezelfde institutionele betekenis.

Stablecoins kunnen banken uitdagen. De digitale euro versterkt publiek geld. Tokenized deposits moderniseren bankgeld zonder de bankbalans uit het midden te halen.

Dat maakt tokenized deposits in Europa strategisch sterk. Ze combineren digitale overdraagbaarheid met een vorm die toezichthouders, banken en centrale banken beter herkennen. Voor crypto is dat ongemakkelijk, omdat adoptie dan kan groeien terwijl de macht juist terugvloeit naar bestaande financiële instellingen.

Stablecoins blijven belangrijk, vooral in dollarliquiditeit en crypto-infrastructuur. Maar in Europa is het niet zeker dat zij de eindbestemming worden. De volgende digitale geldlaag kan net zo goed uit de bankapp komen als uit de cryptowallet.