Ripple zegt zelf dat XRP niet altijd nodig is — en dat kan juist de ultieme test voor XRP worden

Een uitspraak van Ripple-CEO Brad Garlinghouse zorgt opnieuw voor discussie onder XRP-beleggers. Garlinghouse erkende dat XRP niet voor ieder betalingsprobleem automatisch de beste oplossing hoeft te zijn. In bepaalde situaties kan een stablecoin geschikter zijn.

De opmerkingen zijn niet nieuw. Ze stammen uit een gesprek tijdens Consensus Miami in mei 2026 en gingen eind september opnieuw rond op sociale media. Garlinghouse maakte in dat gesprek ook duidelijk dat hij zichzelf niet als XRP-maximalist ziet.

Op het eerste gezicht klinkt dat ongemakkelijk voor een munt waarvan grensoverschrijdende betalingen jarenlang een van de bekendste use-cases waren.

Maar misschien is precies het tegenovergestelde waar.

Als XRP alleen succesvol kan zijn wanneer Ripple klanten verplicht de munt te gebruiken, is de fundamentele case uiteindelijk zwakker dan wanneer instellingen XRP vrijwillig selecteren omdat het economisch de beste oplossing blijkt.

Dat maakt Ripples steeds bredere keuzevrijheid mogelijk de grootste praktijktest die XRP tot nu toe heeft gekregen.

De huidige Ripple-infrastructuur is veel breder dan de oude simpele voorstelling waarin dollars in XRP worden omgezet, XRP de wereld over gaat en aan de andere kant weer in lokale valuta wordt verkocht.

Ripple Payments ondersteunt tegenwoordig verschillende assets.

Op de eigen productpagina noemt Ripple onder meer RLUSD, USDC, USDT en fiat voor funding, settlement en uitbetalingen. Klanten kunnen afhankelijk van hun behoefte dus verschillende routes kiezen.

Ripple beschrijft die ontwikkeling zelf als een markt waarin verschillende corridors, tegenpartijen en regelgevende omgevingen verschillende assets vereisen.

Dat verandert de discussie rond XRP fundamenteel.

Een nieuwe klant van Ripple is niet automatisch een nieuwe gebruiker van XRP.

Een stijgend betalingsvolume van Ripple betekent ook niet automatisch dat hetzelfde volume door XRP loopt.

De munt moet binnen die infrastructuur daadwerkelijk een functie winnen.

Waarom zou een bedrijf een stablecoin verkiezen?

Het meest voor de hand liggende antwoord is stabiliteit.

Een onderneming die $1 miljoen naar een leverancier stuurt, wil meestal dat de ontvanger ongeveer $1 miljoen aan koopkracht ontvangt. Een dollarstablecoin is specifiek ontworpen om die nominale waarde stabiel te houden.

Dat maakt boekhouding, treasurybeheer en prijsstelling eenvoudiger.

XRP heeft een andere eigenschap. De marktprijs beweegt continu.

Voor een betaling die slechts seconden onderweg is hoeft dat probleem beperkt te zijn, maar voor bedrijven is het niet vanzelfsprekend dat volatiliteit überhaupt gewenst is wanneer een stabiele digitale dollar beschikbaar is.

Daar komt bij dat stablecoins inmiddels steeds beter worden geïntegreerd in banken-, treasury- en betalingsinfrastructuur.

Ripple zelf bouwt daar actief aan mee. RLUSD wordt bijvoorbeeld gebruikt voor betalingen, collateral en andere institutionele toepassingen, terwijl Ripple samen met Bitso ook een Mexicaanse peso-stablecoin op XRPL integreert voor enterprise settlement.

Stablecoins zijn dus geen theoretische concurrent meer.

Ze zijn onderdeel van Ripples eigen strategie.

Toch volgt daar niet uit dat stablecoins de bridge-assetfunctie van XRP automatisch vervangen.

Een stablecoin lost vooral het probleem van prijsstabiliteit binnen zijn eigen valuta op.

Wanneer partijen tussen verschillende valuta's, markten en assets willen bewegen, blijft liquiditeit tussen die verschillende instrumenten noodzakelijk.

Daar kan een neutrale bridge asset waarde hebben.

De relevante vraag wordt dan echter veel specifieker dan vroeger.

Niet: kan XRP een betaling verwerken?

Maar: is het in een bepaalde corridor efficiënter om XRP als tussenasset te gebruiken dan rechtstreeks tussen twee stablecoins, fiatmarkten of andere liquiditeitspools te handelen?

Dat is een veel strengere test.

En juist daarom is hij waardevol.

Het interessante aan Ripples huidige koers is dat het bedrijf zijn klanten steeds minder reden geeft om XRP puur uit loyaliteit of productarchitectuur te gebruiken.

Een klant kan stablecoins kiezen.

Een instelling kan fiat gebruiken.

Ripple bouwt custody, treasurysoftware en prime-brokeragediensten die veel breder zijn dan alleen XRP.

Wie gelooft dat XRP unieke economische voordelen heeft, zou die ontwikkeling daarom niet per definitie als bedreiging hoeven zien.

Wanneer XRP binnen een open systeem alsnog volume aantrekt, is dat sterker bewijs van utility dan wanneer gebruik simpelweg in de software wordt afgedwongen.

De munt moet dan concurreren op liquiditeit, snelheid, kosten en kapitaalefficiëntie.

Dat is uiteindelijk precies hoe volwassen financiële infrastructuur hoort te werken.

Daarmee wordt ook een veelgemaakte denkfout belangrijker.

Ripple is een bedrijf.

XRP is een digitale asset.

XRPL is een openbaar blockchainnetwerk.

De drie zijn sterk met elkaar verbonden, maar economisch niet identiek.

Ripple kan een nieuwe klant binnenhalen die alleen RLUSD gebruikt. Het bedrijf kan geld verdienen aan custody of treasurysoftware zonder dat daardoor automatisch extra XRP wordt gekocht. En institutionele activiteit op XRPL hoeft niet noodzakelijk XRP als belangrijkste settlementasset te gebruiken.

Dat betekent dat de commerciële groei van Ripple steeds minder geschikt wordt als directe maatstaf voor de vraag naar XRP.

Voor XRP-houders wordt de relevante vraag specifieker: waar wordt XRP daadwerkelijk gebruikt omdat het voor die taak de beste asset is?

Het zou te eenvoudig zijn om Garlinghouses opmerkingen te vertalen naar de conclusie dat Ripple niet langer in XRP gelooft.

Dat zei hij niet.

Hij verdedigt juist een aanpak waarbij de oplossing afhankelijk is van het probleem van de klant. In sommige situaties kan XRP volgens hem de beste bridge asset zijn; in andere situaties kan een stablecoin geschikter zijn.

Die nuance kan XRP op korte termijn minder eenvoudig maken om te promoten.

Maar fundamenteel maakt ze de test juist eerlijker.

De komende jaren kan XRP steeds minder teren op de gedachte dat groei van Ripple vanzelf gelijkstaat aan groei van XRP.

De munt moet aantonen dat instellingen hem kiezen terwijl er alternatieven beschikbaar zijn.

Als dat gebeurt, is het bewijs voor daadwerkelijke utility veel sterker.

En als het niet gebeurt, wordt eveneens duidelijker waar de economische waarde van Ripple eindigt en die van XRP begint.