Charles Hoskinson pleit voor buyback-model voor XRP

Charles Hoskinson heeft weer precies de zere plek van XRP geraakt. Volgens meerdere crypto-media die een recent interview met Paul Barron samenvatten, zei de Cardano-oprichter dat Ripple XRP veel aantrekkelijker zou maken als het 20% tot 30% van zijn inkomsten of winst gebruikt voor structurele terugkopen van de token.

In dezelfde berichtgeving zegt Hoskinson dat Ripple nu vooral XRP verkoopt, cash binnenhaalt en die waarde op de bedrijfsbalans laat landen, terwijl XRP-houders daar geen direct economisch recht op krijgen. Voor zover in de geraadpleegde bronnen zichtbaar, circuleert die passage nu vooral via secundaire samenvattingen; een volledig primair transcript van die quote heb ik niet kunnen verifiëren.

En eerlijk: daarom slaat dit aan. Niet omdat het een officieel Ripple-plan is. Wel omdat het een vraag raakt waar de XRP-community al jaren omheen draait: profiteert XRP eigenlijk genoeg van Ripple’s succes?

Dat is de harde realiteit onder dit debat. Ripple zegt zelf dat het een privaat bedrijf is, bestuurd door een board, en dat XRP een open-source digital asset is die native is aan de XRP Ledger. XRP-houders bezitten dus geen aandelen Ripple, hebben geen claim op omzet en krijgen geen automatisch recht op winst of op de waarde van bedrijfsonderdelen die Ripple opbouwt.

Tegelijk groeit Ripple wel degelijk als bedrijf. Op de eigen site positioneert Ripple zich inmiddels als leverancier van infrastructuur voor financiële instellingen, met betalingen, custody, stablecoins en tokenisatie-oplossingen. Dat maakt Hoskinsons kritiek zo ongemakkelijk effectief: het bedrijf bouwt steeds meer waarde op, maar de koppeling tussen die bedrijfswaarde en de token blijft voor veel beleggers indirect en vaag.

Het buyback-idee is simpel genoeg om meteen te blijven hangen. Als Ripple structureel XRP uit de markt haalt, ontstaat er een directer vraagmechanisme. Dan hoeven holders niet alleen te hopen op meer adoptie, meer partnerships of een mooier verhaal rond utility.

Dan komt er ook een expliciete koper bij die aan Ripple’s eigen groei is gekoppeld. Dat is precies waarom Hoskinson Hyperliquid als contrast gebruikte: daar vloeit gebruik volgens hem veel directer terug naar het token.

Voor XRP zou dat een compleet ander narratief openen. Minder “ooit komt de adoptie wel in de prijs”. Meer “als Ripple groeit, komt er automatisch koopdruk terug de markt in”. Voor een community die al jaren leeft op het idee dat Ripple’s zakelijke succes uiteindelijk óók XRP moet helpen, is dat bijna de droomversie van value accrual. Die redenering is analyse, maar volgt direct uit het voorgestelde mechanisme.

Hier wordt het interessant. Ripple heeft zelf al jaren bevestigd dat het XRP op secundaire markten koopt. In meerdere XRP Markets Reports staat letterlijk dat Ripple sinds 2020 buyer in the secondary market is en verwacht daarmee door te gaan, vooral om On-Demand Liquidity te ondersteunen en marktliquiditeit op peil te houden. In Q2 2022 schreef Ripple dat het net sales van $408,9 miljoen had, terwijl het tegelijk XRP op de markt kocht om ODL te ondersteunen.

Maar dat is iets heel anders dan een formeel buyback-model. Ripple presenteert die aankopen als operationeel liquiditeitsbeheer voor betalingsproducten, niet als een mechanisme om systematisch waarde terug te sluizen naar XRP-houders. Dat onderscheid is alles. Het ene is infrastructuur. Het andere begint veel meer te lijken op een expliciete koppeling tussen bedrijfsresultaat en tokenvraag.

Dat is ook meteen het grootste risico van Hoskinsons idee. Een structureel programma waarbij Ripple een vast deel van zijn omzet of winst gebruikt om XRP terug te kopen, zou de band tussen Ripple’s bedrijfsinspanningen en XRP-houders veel zichtbaarder maken.

Dat klinkt bullish, maar het maakt de token voor toezichthouders ook gevoeliger. Niet omdat zo’n model automatisch verboden is, maar omdat het de economische afhankelijkheid van Ripple’s succes veel explicieter maakt. Die conclusie is analyse, maar rust op de basisfeiten dat Ripple privaat is, XRP-houders geen eigendomsrechten hebben en Ripple nu juist geen formeel winstterugvloeiingsmodel hanteert.

En dan zijn er nog de praktische vragen. Koop je XRP terug en houd je het op de balans? Verbrand je het? Maak je het programma transparant en periodiek? Of koop je opportunistisch? Elk model zou totaal andere effecten hebben op liquiditeit, vertrouwen en marktstructuur. Voor zover in de geraadpleegde bronnen zichtbaar, ligt daar nu geen officieel Ripple-plan voor.

Hoskinson heeft dus niet zomaar een wilde take gedropt. Hij heeft een oud XRP-probleem in één zin samengevat: Ripple bouwt als bedrijf door, maar de route waarlangs die waarde in XRP zelf landt, blijft voor veel holders te zwak of te indirect. Dat is de echte reden dat dit debat steeds terugkomt.

De kortste eerlijke conclusie is dan ook vrij hard. Ja, een formeel buyback-model zou XRP een veel sterker waarde-verhaal geven. Nee, dat betekent niet automatisch dat Ripple het ook wil of kan doen zonder nieuwe juridische en strategische vragen open te trekken.

Voorlopig is dit dus geen nieuw Ripple-beleid, maar wel een nuttige stresstest voor het oude XRP-narratief. Want uiteindelijk blijft dezelfde vraag op tafel liggen: als Ripple wint, hoeveel wint XRP dan echt mee?