Niet Bitcoin maar stablecoins zijn nu het echte strijdtoneel van crypto

Wie crypto nog altijd vooral leest via de Bitcoin-koers, kijkt op dit moment naar de verkeerde plek. Bitcoin (BTC) blijft de thermometer van sentiment, maar de echte machtsstrijd verschuift naar stablecoins: naar de vraag wie de digitale geldlaag beheert, onder welk toezicht die valt, welke reserves daarachter zitten en vooral welke valuta daarin de norm wordt.

Dat is geen abstract debat meer. In de afgelopen dagen waarschuwden de BIS en Bank of England opnieuw voor fragmentatie en regulatoire arbitrage, riep de Franse minister van Financiën op tot méér euro-stablecoins, en herinnerde ESMA de markt eraan dat de MiCA-transitie voor niet-geautoriseerde partijen na 1 juli 2026 echt voorbij is.

Dat maakt stablecoins relevanter dan alweer een verhaal over een Bitcoin-rally. De kern is niet alleen dat stablecoins groeien, maar dat centrale banken, toezichthouders en grote banken ze steeds minder behandelen als een cryptoniche en steeds meer als opkomende betaal- en financieringsinfrastructuur.

De ECB publiceerde vorige week zelfs een analyse over de mogelijke impact van euro-stablecoins op de markt voor staatsobligaties. Zodra een centrale bank zulke tweede-orde-effecten begint door te rekenen, zit het onderwerp niet meer in de marge.

De belangrijkste reden dat dit inmiddels een machtverhaal is, ligt in de valuta-dominantie. Reuters meldde deze week dat de twee grootste stablecoins, USDT en USDC, samen goed zijn voor ongeveer 85% van de circa 315 miljard dollar aan circulerende stablecoins. Dat is geen detail, maar de digitale verlenging van dollarinvloed in een markt die steeds dichter tegen echt betalingsverkeer aan schuift.

Precies daarom is de Franse lijn zo opvallend. Roland Lescure zei expliciet dat Europa meer euro-stablecoins nodig heeft om Amerikaanse dominantie in digitale betalingen terug te dringen, en riep banken tegelijk op om ook tokenised deposits verder te verkennen.

Dat verschuift het debat van “crypto-product” naar “betaalsoevereiniteit”. Stablecoins gaan dan niet meer alleen over handelsliquiditeit op exchanges, maar over controle over rails, settlement en de volgende laag van internetgeld.

Europa begint daar nu zichtbaar op te reageren. De ECB schrijft dat euro-stablecoins qua omvang nog bescheiden zijn — ongeveer €450 miljoen marktkapitalisatie in januari 2026, tegen circa €50 miljoen begin 2024 — maar waarschuwt tegelijk dat stevige groei issuers van zulke tokens tot betekenisvolle spelers in de eurostaatsobligatiemarkt kan maken.

De analyse is helder: onder MiCA moeten emittenten van euro-denominated e-money tokens een deel van hun reserves als deposito’s aanhouden en de rest in laag-risico, liquide activa, zoals staatsobligaties. Dat maakt stablecoins ineens relevant voor markten waar crypto vroeger nauwelijks serieus werd genomen.

De institutionele kant beweegt mee. Wij meldde eerder al dat Europese banken, waaronder ING, UniCredit en BNP Paribas, werken aan een gezamenlijke euro-stablecoin voor de tweede helft van 2026.

Tegelijk zei SG-Forge-topman Jean-Marc Stenger vandaag dat Société Générale via zijn cryptotak inmiddels meer cryptobedrijven bedient en als grote bank al publiek verhandelbare euro- en dollar-stablecoins heeft uitgegeven, al blijft de adoptie voorlopig nog beperkt. De markt is dus klein, maar de infrastructuur eromheen wordt zichtbaar serieuzer.

Dat betekent niet dat stablecoins nu al massaal het dagelijkse betaalmiddel van Europa zijn. Ook in officiële stukken blijft die nuance staan. BIS en Bank of Italy benadrukken dat stablecoins weliswaar enorme transactievolumes laten zien, maar dat reële economie-betalingen daar nog maar een relatief klein deel van uitmaken.

Paolo Angelini zei deze week dat de jaarlijkse stablecoinvolumes in 2025 op ongeveer 26 tot 35 biljoen dollar worden geschat, waarvan slechts circa 400 miljard tot 1,3 biljoen dollar samenhangt met betalingen in de reële economie. Juist die combinatie maakt het onderwerp interessant: het huidige gebruik is nog smal, maar de institutionele reactie is al fors.

Daarom is de macht van stablecoins nu vooral een verhaal over controle over rails, niet over supermarktadoptie. De BIS waarschuwde dat stablecoins in hun huidige vorm monetaire en fiscale beleidsvoering kunnen ondermijnen, financiële stress kunnen versterken en regulatoire arbitrage kunnen aanjagen als landen uiteenlopende regimes bouwen.

Dat sluit aan op de Europese zorg dat stablecoins niet alleen een nieuw betaalmiddel zijn, maar ook een potentieel nieuw kanaal voor afhankelijkheid van buitenlandse geld- en betaalinfrastructuur.

Ook buiten de eurozone zie je hetzelfde patroon. In het VK is stablecoinuitgifte en custody niet langer een randonderwerp, maar expliciet onderdeel van de nieuwe cryptoregelgeving van de FCA.

De toezichthouder zegt dat de aanvraagperiode voor de nieuwe gereguleerde cryptoactiviteiten loopt van 30 september 2026 tot 28 februari 2027, terwijl het nieuwe regime naar verwachting op 25 oktober 2027 ingaat. Stablecoin issuance and cryptoasset custody maken daar uitdrukkelijk deel van uit. Dat zijn geen signalen van een sector die nog als hobbyhoek wordt gezien.

In de EU trok ESMA deze week dezelfde lijn hard door. De toezichthouder waarschuwde dat niet alle aanbieders na 1 juli 2026 onder MiCA geautoriseerd zullen zijn, en dat nationale toezichthouders moeten optreden tegen ongeautoriseerde crypto-assetdiensten na het einde van de overgangsperiode.

Voor gebruikers is de boodschap concreet: controleer met wie je zaken doet, want de bescherming hangt af van de juridische entiteit waarmee je contracteert. Ook dat laat zien dat stablecoins en crypto-assets inmiddels midden in het reguliere toezichtskader zijn beland.

Precies daar zit ook het verschil met Bitcoin. Bitcoin blijft het bekendste merk, de risicobarometer en voor veel beleggers de hoofdtoegang tot crypto. Maar beleidsmakers zijn op dit moment minder bezig met de vraag of bitcoin nog 10% stijgt of daalt dan met de vraag wie de digitale geldlaag controleert.

Stablecoins zitten dichter tegen bestaande geldfuncties aan: sparen, betalen, onderpand, settlement, treasurybeheer en grensoverschrijdende overdracht. Zelfs het debat over rente op stablecoins draait uiteindelijk om concurrentie met bankdeposito’s en dus om de verdeling van macht binnen het financiële systeem. Die conclusie is een gevolgtrekking uit de recente signalen van BIS, ECB, ESMA, FCA en de Franse overheid samen.

De tegenwerping is terecht. Stablecoins zijn nog altijd vooral een crypto-instrument, euro-stablecoins zijn nog klein en veel beloofde betaaltoepassingen moeten hun brede nut nog bewijzen. Maar juist daarom is dit nu de interessantere invalshoek. Het verhaal is niet dat stablecoins de strijd al gewonnen hebben.

Het verhaal is dat staten, toezichthouders en banken zich al gedragen alsof de uitkomst ertoe doet. En zodra dat gebeurt, kijk je niet meer naar een cryptoniche, maar naar de vroege fase van een gevecht om monetair en betaaldomein.