Ethereum wil staking afremmen voordat de industrie te groot wordt
Ethereum heeft jarenlang meer stakers gezocht. Nu ligt er een ongemakkelijke vraag op tafel: wat als te veel ETH in staking juist macht verschuift naar de partijen die het protocol wilde vermijden?
Een groep onderzoekers wil met EIP-8363 de uitgifte aan validators afbouwen naarmate meer ETH wordt gestaket. Rond 60,25 miljoen gestakete ETH, ongeveer de helft van de voorraad, zou de burn de protocolbeloningen volledig wegstrepen.
Dat klinkt vreemd. Ethereum gebruikt staking om zijn netwerk te beveiligen, maar bespreekt nu een rem op de beloning voor datzelfde mechanisme.
Toch is het voorstel geen technisch randdetail. Dit is monetair beleid in open-sourcevorm.
Ethereum raakt aan zijn eigen rente
Na de Merge maakt Ethereum nieuwe ETH vooral aan via validatorbeloningen. Validators zetten ETH vast, controleren blokken en krijgen daarvoor protocolbeloningen.
De Ethereum.org-uitleg over uitgifte beschrijft die balans simpel: er is issuance, waarbij nieuwe ETH ontstaat, en burn, waarbij ETH uit omloop verdwijnt.
EIP-8363 voegt daar een nieuwe laag aan toe. Bij iedere epoch zou een deel van de ideale validatorbeloning worden afgetrokken en verbrand. Dat deel stijgt wanneer meer ETH wordt gestaket.
De GitHub-PR stelt dat de burnfractie oploopt tot 100 procent bij een vaste verzadigingsbalans rond 50 procent van alle ETH. De overgang zou over ongeveer achttien maanden worden uitgesmeerd om validators niet in één keer te raken.
Ethereum heeft geen centrale bankpresident. Maar wie de uitgiftecurve aanpast, verandert de prijs van veiligheid.
Dat maakt dit voorstel zo gevoelig.
Meer stake is niet automatisch meer decentralisatie
De simpele versie klinkt aantrekkelijk: hoe meer ETH wordt gestaket, hoe duurder het wordt om consensus aan te vallen.
Maar boven een bepaald punt wordt die rekensom te grof.
Veel gebruikers runnen geen eigen validator. Zij staken via exchanges, custodians, stakingpools of liquid-stakingprotocollen. Economisch blijven zij blootgesteld aan ETH, maar operationeel komt een deel van de macht bij professionele partijen te liggen.
Dat kan Ethereum op papier zwaarder beveiligen, terwijl de uitvoering van consensus juist bij minder spelers belandt.
De EIP-discussie draait daarom om een harde tegenstelling. Het netwerk kan meer ETH achter consensus krijgen en tegelijk kwetsbaarder worden voor operatorconcentratie.
Meer gestakete ETH is niet hetzelfde als meer onafhankelijke stakers.
Precies daar zit de reden voor de rem.
Liquid staking verandert ETH zelf
Liquid staking maakt de kwestie groter. Wie ETH staket via een protocol, krijgt vaak een verhandelbare claim terug. Die token kan vervolgens weer worden gebruikt in DeFi.
Dat is handig. Het maakt gestakete ETH bruikbaar als onderpand en handelsobject.
Maar het verandert ook de machtslaag. Als yield-bearing ETH-varianten aantrekkelijker zijn dan gewone ETH, kan de markt langzaam verschuiven naar tokens die door stakingprotocollen worden uitgegeven.
Dan wordt gewone ETH niet alleen beconcurreerd door andere munten. Het wordt binnen zijn eigen ecosysteem beconcurreerd door afgeleide claims.
Die claims brengen extra risico mee: smart-contractrisico, governance, concentratie bij aanbieders en afhankelijkheid van de partij die de token uitgeeft.
Staking is dan niet alleen beveiliging. Het wordt een financiële industrie boven op de basislaag.
De stakingindustrie heeft eigen belangen
Dat maakt de discussie rond EIP-8363 politiek, ook al loopt ze via GitHub en Ethereum Magicians.
Lagere stakingbeloningen raken partijen die verdienmodellen hebben gebouwd op staking, restaking, liquid-stakingtokens en leningstrategieën. Zij hebben dus een rationeel belang bij hogere beloningen.
Dat betekent niet dat hun bezwaren verkeerd zijn. Het betekent wel dat Ethereum nu een echte belangenstrijd kent rond zijn monetaire regels.
De ACDC #184-agenda plaatste Tapered Issuance Burn op de lijst voor Hegota-bespreking. In de samenvatting staat dat het voorstel stevig debat kreeg over timing en aanpak.
De samenvatting vermeldt ook dat Jérôme de Tychey moest overwegen het voorstel terug te trekken uit Hegota-overweging op basis van de feedback.
Dat is geen afwijzing van het probleem. Het is een waarschuwing over het tempo.
De grootste zwakte zit bij kleine validators
De scherpste kritiek op EIP-8363 is niet dat stakingbedrijven minder gaan verdienen. De scherpste kritiek is dat kleine validators misschien eerder afhaken dan grote partijen.
Grote operators kunnen kosten spreiden. Ze hebben professionele systemen, meer schaal en vaak betere toegang tot extra opbrengsten uit MEV.
MEV staat voor maximal extractable value. Het gaat om extra waarde die kan ontstaan door transacties slim te ordenen. Ethereum.org waarschuwt dat MEV centralisatie kan versnellen, omdat grotere pools meer middelen hebben om zulke kansen te pakken.
Dat raakt direct aan de EIP-discussie. Als lagere beloningen MEV relatief belangrijker maken, kunnen grote operators juist sterker worden.
In de Ethereum Magicians-discussie erkennen voorstanders dat onderzoek naar de effecten op solo stakers en grote pools verdeeld is. Sommige modellen wijzen erop dat lagere uitgifte solo stakers kan raken. Andere redeneringen stellen juist dat delegators extra kosten en risico’s dragen.
De eerlijke conclusie: dit is niet opgelost.
Een goede rem kan verkeerd aangrijpen
EIP-8363 wil voorkomen dat staking eindeloos doorgroeit richting een ongezonde verhouding. Dat doel is logisch.
Maar een rem helpt alleen als hij het juiste deel van de markt raakt.
Als vooral custodians, exchanges en grote pools minder snel groeien, kan Ethereum decentraler worden.
Als vooral solo stakers stoppen, wordt het probleem erger.
Daarom moet de discussie niet blijven hangen bij de vraag of stakingbeloningen “te hoog” zijn. De betere vraag is wie vertrekt wanneer het rendement daalt.
Dat is de scheidslijn tussen verstandig monetair beleid en een dure fout.
Voor Europese beleggers is staking geen vaste rente
Dit debat is ook relevant voor Nederlandse en Belgische ETH-bezitters.
Staking wordt vaak verkocht als rendement. Daardoor lijkt het soms op rente. Dat beeld is gevaarlijk simpel.
Stakingopbrengst bestaat omdat het protocol validators volgens bepaalde regels beloont. Die regels kunnen veranderen via upgrades en sociale consensus.
Wie ETH koopt vanwege stakingrendement, moet dus niet alleen naar de huidige APR kijken. Hij moet ook begrijpen dat Ethereum zijn eigen economische regels kan aanpassen.
Dat is geen zwakte van Ethereum. Het is juist het teken dat het netwerk leeft.
Maar voor beleggers maakt het de analyse moeilijker. ETH is geen obligatie met vaste coupon. Het is een asset binnen een protocol dat discussieert over zijn eigen geldregels.
Ethereum moet kiezen welke groei het wil
Het makkelijkste marktverhaal is dat meer gestakete ETH altijd positief is. Minder direct beschikbare ETH. Meer veiligheid. Meer lange-termijnhouders.
Maar Ethereum is groot genoeg om de bijwerkingen van zijn eigen succes te voelen.
Als staking vooral groeit via grote aanbieders en afgeleide tokens, kan decentralisatie langzaam dunner worden. Niet omdat het protocol faalt, maar omdat de financiële laag erboven te zwaar wordt.
EIP-8363 probeert dat vroeg te stoppen. Of dit voorstel daarvoor het juiste instrument is, staat nog niet vast.
De kernvraag blijft wel staan.
Ethereum heeft staking nodig om veilig te zijn. Maar het hoeft niet iedere extra gestakete ETH nodig te hebben.
Wanneer de stakingindustrie zo groot wordt dat het protocol zijn uitgifte niet meer durft aan te passen, is de verhouding omgedraaid.
Dan werkt de industrie niet meer voor Ethereum.
Dan werkt Ethereum voor de industrie.
Stop met te veel betalen voor je crypto. Bij de Amsterdamse exchange Finst handel je tegen de laagste tarieven van Nederland, zonder verborgen kosten.
👀 Bekijk Finst nu ›Let op: Beleggen in crypto brengt risico’s met zich mee. Handel alleen met geld dat u kunt missen.
Ga verder met lezen
Dit vind je misschien ook leuk
Laat mensen jouw mening weten
Lees ook
Populair Nieuws
Loading
