Garlinghouse gebruikt XRP-diefstal tegen claim dat Ripple netwerk controleert
Voor ongeveer $150 miljoen aan XRP verdween uit persoonlijke accounts van Ripple-medeoprichter Chris Larsen. Ripple kon de transacties niet simpelweg terugdraaien.
Brad Garlinghouse gebruikt die pijnlijke gebeurtenis nu als argument tegen een hardnekkige claim rond XRP: dat Ripple door zijn grote tokenbezit ook het XRP Ledger zou controleren.
Zijn punt is technisch duidelijk. Veel XRP bezitten geeft Ripple geen extra validatorstemmen en levert geen knop op waarmee een reeds gevalideerde betaling kan worden gewist.
Dat betekent alleen niet dat daarmee iedere discussie over decentralisatie is opgelost.
Oude uitspraken krijgen opnieuw aandacht
Garlinghouse deed de uitspraken tijdens een gesprek bij Faena Rose op 22 januari 2026.
De volledige opname kreeg eind september opnieuw brede aandacht nadat beelden en een uitgebreide transcriptie online circuleerden. Faena Rose omschrijft het gesprek als een discussie over crypto, betalingen en digitale financiële systemen.
Tijdens vragen uit het publiek werd Garlinghouse rechtstreeks geconfronteerd met Ripples grote XRP-bezit.
De vraag was simpel: kan een asset werkelijk gedecentraliseerd zijn wanneer één onderneming en enkele vroege betrokkenen grote hoeveelheden bezitten?
Garlinghouse maakte daarop onderscheid tussen bezit en technische zeggenschap.
XRP-bezit levert geen validatorstemmen op
Het XRP Ledger gebruikt geen proof-of-stake.
Bij veel proof-of-stake-netwerken kunnen tokens worden ingezet om deel te nemen aan validatie. De hoeveelheid stake kan daarbij invloed hebben op de rol van een validator.
XRPL werkt anders.
Servers luisteren naar validators die zij vertrouwen en proberen via consensus overeenstemming te bereiken over de transacties in de volgende ledger-versie. XRP-bezit bepaalt daarbij niet hoeveel stemmen een partij krijgt.
Een partij kan dus miljarden XRP bezitten zonder daardoor automatisch miljarden keren meer invloed op consensus te krijgen.
Garlinghouse zegt dat Ripple 2% van validators beheert
Garlinghouse stelde tijdens het gesprek dat Ripple ongeveer 2% van de validators op het netwerk beheert.
Hij gebruikte dat percentage om zijn argument kracht bij te zetten dat de overige validators onafhankelijk van Ripple worden beheerd.
Officiële XRPL-documentatie omschrijft het netwerk eveneens als open voor iedereen die een validator wil draaien.
De XRPL-website vermeldt meer dan 120 actieve validators. Een andere officiële FAQ noemt meer dan 150 validators en stelt dat Ripple één validator binnen de standaard aanbevolen lijst beheert. De precieze aantallen kunnen veranderen en hangen mede af van de manier waarop actieve en aanbevolen validators worden geteld.
Belangrijker is dat het draaien van een validator op zichzelf nog geen invloed garandeert.
Een validator moet eerst worden vertrouwd
XRPL gebruikt zogenoemde Unique Node Lists, meestal afgekort tot UNL's.
Iedere server bepaalt van welke validators hij validaties meeneemt.
Wie zelf een validator opzet, krijgt daardoor niet automatisch zeggenschap. Andere servers moeten die validator eerst vertrouwen en aan hun lijst toevoegen.
Standaard kunnen servers gebruikmaken van aanbevolen validatorlijsten.
Officiële documentatie vermeldt lijsten van onder meer de XRPL Foundation en Ripple. Serveroperators kunnen daarvan afwijken en zelf validators kiezen.
Precies daar zit een belangrijk deel van het decentralisatiedebat.
Ripple bezit niet hetzelfde als Ripple controleert
Garlinghouses redenering gaat vooral tegen één specifieke claim in.
Ripple bezit veel XRP.
Daaruit volgt niet automatisch dat Ripple transacties kan goedkeuren, weigeren of terugdraaien.
Dat zijn twee verschillende soorten macht.
Economisch bezit kan invloed geven via vermogen, marktpositie en financiering van ontwikkeling.
Consensusmacht gaat over welke partijen bepalen welke transacties in gevalideerde ledger-versies terechtkomen.
Garlinghouse stelt dat die twee zaken bij XRPL niet aan elkaar gekoppeld zijn.
Daarvoor haalt hij Chris Larsens diefstal aan
Zijn opvallendste bewijsstuk komt uit januari 2024.
Onbevoegden kregen toen toegang tot persoonlijke XRP-accounts van Chris Larsen.
Larsen maakte destijds duidelijk dat het om zijn persoonlijke accounts ging en niet om wallets van Ripple.
De eerste publieke analyse sprak over ongeveer 213 miljoen XRP, destijds zo'n $112,5 miljoen waard. Later beschreef een Amerikaanse civiele forfeiturezaak een grotere totale diefstal van meer dan 283 miljoen XRP, met een geschatte waarde rond $150 miljoen ten tijde van de ongeautoriseerde transfers.
Dat verklaart waarom Garlinghouse nu het bedrag van ongeveer $150 miljoen gebruikt.
‘Als wij XRP controleren, waarom draaiden we het niet terug?’
Garlinghouses argument komt neer op één vraag.
Als Ripple werkelijk controle had over XRP, waarom kon het bedrijf dan niet simpelweg ingrijpen nadat zijn eigen medeoprichter was bestolen?
Dat gebeurde niet.
Zodra een geldige transactie onderdeel is van een gevalideerde ledger, is de uitkomst volgens de officiële XRPL-documentatie definitief en onveranderlijk. Nieuwe wijzigingen aan balances moeten via nieuwe transacties plaatsvinden.
Ripple kan dus niet zelfstandig een oude ledger-versie openen en een betaling verwijderen.
Exchanges konden wel XRP blokkeren
Dat betekent niet dat er na de diefstal niets meer mogelijk was.
Een deel van de gestolen middelen kwam terecht bij gecentraliseerde exchanges.
Larsen meldde destijds dat handelsplatformen waren gewaarschuwd en dat wetshandhaving bij de zaak betrokken was. Een deel van de assets werd vervolgens bevroren.
Dat gebeurde buiten het consensusmechanisme van XRPL.
Een exchange beheert zelf accounts en wallets binnen zijn eigen systeem. Als gestolen tokens daar terechtkomen, kan het bedrijf onder bepaalde omstandigheden opnames blokkeren.
Dat is iets totaal anders dan de oorspronkelijke blockchaintransactie terugdraaien.
De hack bewijst vooral wat Ripple níét kan
Daarmee heeft Garlinghouses voorbeeld waarde.
De zaak laat zien dat Ripple niet over een eenvoudige beheerdersfunctie beschikt waarmee het transacties naar eigen inzicht kan verwijderen.
Ook een bijzonder pijnlijke betaling voor iemand dicht bij Ripple bleef onderdeel van de ledgergeschiedenis.
Dat weerspreekt de eenvoudige versie van de claim dat Ripple volledige controle over XRPL heeft.
Maar decentralisatie bestaat uit meer dan alleen de vraag of transacties kunnen worden teruggedraaid.
Validatorlijsten blijven relevant
Critici kijken bijvoorbeeld naar de manier waarop vertrouwde validators worden gekozen.
XRPL-servers kunnen hun eigen UNL gebruiken, maar de officiële documentatie waarschuwt dat voldoende overlap tussen validatorlijsten nodig is om te voorkomen dat servers van elkaar afwijken.
Aanbevolen lijsten spelen daardoor een belangrijke coördinerende rol.
De partijen die zulke lijsten publiceren krijgen geen recht om individuele transacties te herschrijven.
Ze hebben wel invloed op welke validators breed als betrouwbaar worden aanbevolen.
Ook dat hoort bij een serieuze analyse van decentralisatie.
Ripple ontwikkelt bovendien actief mee
Ripple speelt daarnaast een grote rol bij ontwikkeling rond het netwerk.
Het bedrijf heeft ontwikkelaars die bijdragen aan de open-sourcecode van xrpld, de referentiesoftware waarmee servers en validators het netwerk draaien.
Die code is openbaar en andere ontwikkelaars kunnen eveneens bijdragen.
Grote protocolwijzigingen worden niet actief omdat Ripple ze alleen publiceert.
Voor zogenoemde amendments is gedurende twee aaneengesloten weken steun nodig van meer dan 80% van de vertrouwde validators. Valt die steun weg, dan begint de periode opnieuw.
Ook hier heeft het aantal XRP dat Ripple bezit geen directe stemfunctie.
Een grote XRP-voorraad blijft wel economisch belangrijk
Daarmee verdwijnt Ripples tokenbezit niet uit beeld.
Een grote voorraad XRP kan economisch relevant zijn.
Verkoop van tokens kan invloed hebben op marktliquiditeit. XRP kan worden gebruikt voor bedrijfsdoelen en het bezit vertegenwoordigt aanzienlijke financiële waarde.
Dat is een legitiem onderwerp voor beleggers.
Maar het moet los worden gezien van de technische vraag wie een gevalideerde transactie kan veranderen.
Veel tokens bezitten en het protocol kunnen herschrijven zijn niet hetzelfde.
De Larsen-hack maakt dat verschil pijnlijk zichtbaar
Daar zit de ironie van Garlinghouses argument.
Een van de grootste persoonlijke XRP-diefstallen leverde Ripple destijds vooral negatief nieuws op.
Nu gebruikt de CEO precies die zaak om de grenzen van Ripples macht duidelijk te maken.
Het bedrijf kon niet naar het netwerk stappen en de verdwenen XRP terugboeken.
Voor herstel waren exchanges, opsporingsdiensten en het volgen van geldstromen nodig.
De blockchain zelf gaf Ripple geen uitzonderingspositie.
Decentralisatiedebat blijft breder dan één hack
Daarmee is de uitspraak “Ripple controleert XRP” te simpel wanneer daarmee wordt bedoeld dat het bedrijf zelfstandig transacties kan terugdraaien of door zijn tokenbezit consensus domineert.
Het netwerk werkt technisch anders.
De bredere vraag blijft lastiger.
Wie publiceert de meest gebruikte validatorlijsten? Hoe verdeeld is softwareontwikkeling? Hoe onafhankelijk zijn validatoroperators? En hoeveel economische invloed geeft Ripples grote XRP-positie?
Die vragen verdwijnen niet door Larsens hack.
Maar Garlinghouses voorbeeld legt wel één grens scherp bloot:
zelfs toen honderden miljoenen XRP uit persoonlijke accounts van Ripples eigen medeoprichter verdwenen, had Ripple geen knop om de gevalideerde transacties ongedaan te maken.
Stop met te veel betalen voor je crypto. Bij de Amsterdamse exchange Finst handel je tegen de laagste tarieven van Nederland, zonder verborgen kosten.
👀 Bekijk Finst nu ›Let op: Beleggen in crypto brengt risico’s met zich mee. Handel alleen met geld dat u kunt missen.
Ga verder met lezen
Dit vind je misschien ook leuk
Laat mensen jouw mening weten
Lees ook
Populair Nieuws
Loading
