Een Reddit-screenshot verandert de Coldcard-ramp nu in een
AI-verhaal.
Claude Code zou de fout in acht minuten hebben gevonden, nadat mogelijk meer dan 1.800
Bitcoin uit kwetsbare wallets werd verplaatst.
De walletfout zelf staat niet meer ter discussie. Coinkite en Block hebben bevestigd dat Coldcard-firmware zwakke willekeur kon gebruiken bij het maken van seeds. De claim over Claude is een ander verhaal.
Die is opvallend, maar nog niet hard bewezen.
Wat wordt er over Claude beweerd?
Een gebruiker plaatste op 3 augustus een
Reddit-post met een afbeelding van een Claude Code-sessie. Daarin zou het model de openbare Coldcard-code hebben gecontroleerd op kwetsbaarheden.
Volgens de post wees Claude na ongeveer acht minuten naar de fout in de willekeurige getallengenerator. Die route raakte precies de plek waar de seedgeneratie misging.
Dat klinkt sterk. Toch ontbreekt een reproduceerbare test.
Er is geen vastgelegde benchmark met modelversie, volledige promptgeschiedenis, schone codeomgeving en bewijs dat internettoegang was uitgeschakeld. Ook Anthropic heeft de claim niet publiek bevestigd.
Daarom is dit voorlopig geen bewijs dat Claude de oorspronkelijke ontdekker was. Het is wel een teken dat AI-audits veel sneller bij pijnlijke codepaden kunnen komen dan veel teams willen toegeven.
De Coldcard-fout is wel bevestigd
Over de technische fout is veel meer duidelijk. Coinkite publiceerde op 30 juli een
beveiligingsadvies voor meerdere Coldcard-modellen.
Een seed is de reeks geheime woorden waaruit private keys en adressen worden afgeleid. Wie een seed kan raden of reconstrueren, kan de bijbehorende coins verplaatsen.
Bij getroffen Coldcard-versies werd niet altijd de bedoelde hardwarematige random-numbergenerator gebruikt. Door een integratiefout kwam de firmware uit bij een deterministische softwarematige fallback.
Deterministisch betekent simpel: dezelfde invoer kan opnieuw hetzelfde pad opleveren. Voor een walletseed is dat gevaarlijk.
Block’s
Bitcoin Engineering and Security-team beschreef dit in een
technische analyse. Volgens Block ging ngu.random via MicroPython’s Yasmarang-fallback, in plaats van de STM32-hardwaregenerator.
Hoe kon dat Bitcoin kosten?
Een aanvaller hoefde geen Coldcard-apparaat te stelen. De aanval kon offline worden uitgevoerd.
De openbare blockchain gaf het controlepunt. Een aanvaller kon mogelijke seeds genereren, daar adressen uit afleiden en die vergelijken met bestaande Bitcoin-adressen.
Bij een match lag de private key binnen bereik. Daarna kon de Bitcoin naar een eigen adres worden gestuurd.
Voor Mk2- en Mk3-apparaten was het probleem het scherpst. Block noemt bij brede aannames een bovengrens rond 2^40,7 kandidaten. Bij nieuwere modellen lag het zoekgebied hoger, maar nog steeds lager dan bedoeld.
Dat is geen kleine afwijking. Voor een hardwarewallet is willekeur geen detail. Het is de deur.
Een hardwarewallet faalt niet pas wanneer iemand hem vasthoudt. Hij faalt ook wanneer zijn seed minder geheim is dan beloofd.
Schadecijfers blijven in beweging
Galaxy Research koppelde de eerste drie vermoedelijke aanvalsgolven aan 1.367,05
BTC over 4.585 adressen. Dat was op het meetmoment ongeveer $88,6 miljoen.
Op 3 augustus meldde Galaxy-onderzoeker Alex Thorn
op X een vierde vermoedelijke golf. Die zou 448,7 BTC uit 709 mogelijke slachtofferadressen hebben verplaatst.
Als die adressen inderdaad bij dezelfde Coldcard-fout horen, komt het totaal in de buurt van 1.816 BTC. Omgerekend ging het rond $114 miljoen.
Die voorzichtigheid is nodig. De blockchain toont verplaatsingen. Zij bewijst niet vanzelf welk apparaat ieder adres heeft aangemaakt.
Coinkite heeft de vierde golf en het volledige bedrag niet afzonderlijk bevestigd.
Waarom acht minuten niet onmogelijk is
De Claude-claim is niet bewezen, maar technisch ook niet absurd. Moderne code-agents kunnen bestanden doorzoeken, functieketens volgen en aannames naast de echte uitvoering leggen.
Bij Coldcard draaide de vraag om één pijnlijk punt: waar kwam ngu.random.bytes() echt vandaan?
Een menselijke auditor zou die route ook kunnen volgen. Een AI-agent kan dat mogelijk snel doen, zeker als de broncode schoon klaarstaat en de opdracht breed genoeg is.
Maar timing is hier alles. De gedeelde Claude-test kwam pas nadat de fout, de diefstal en de technische analyses publiek waren.
Zelfs zonder directe zoekfunctie kan een lokale map sporen bevatten. Denk aan patches, comments, issue-links of aangepaste documentatie. Zonder volledige testopzet blijft acht minuten een claim, geen vaststaand feit.
Wat moeten Coldcard-gebruikers doen?
Coinkite heeft vaste firmwareversies genoemd voor getroffen modellen. Gebruikers moeten eerst de juiste update installeren en daarna een nieuwe seed maken.
De belangrijkste versies zijn:
- Mk2 en Mk3: versie 4.2.0 of later
- Mk4 en Mk5: standaardversie 5.6.0 of Edge 6.6.0X of later
- Coldcard Q: standaardversie 1.5.0Q of Edge 6.6.0QX of later
Alleen updaten is niet genoeg. Een seed die al met kwetsbare firmware is gemaakt, wordt niet gerepareerd door nieuwe firmware.
Coinkite adviseert daarom een nieuwe seed te genereren op gepatchte firmware. Daarna moeten gebruikers eerst een kleine testtransactie sturen. Pas daarna hoort de rest van het saldo te verhuizen.
Gebruikers met minimaal vijftig eerlijke, onafhankelijke en niet vastgelegde dobbelsteenworpen bij seedcreatie vallen volgens Coinkite niet onder dit RNG-risico alleen. Een sterke, unieke BIP-39-passphrase geeft ook extra bescherming, maar repareert de zwakke seed niet.
Wat betekent dit voor Benelux-gebruikers?
Nederlandse en Belgische bezitters van wallets moeten vooral naar de seed kijken. Niet naar de aankoopdatum van het apparaat.
De vraag is: met welke firmware werd de seed gemaakt?
Wie een Coldcard gebruikte om zelf een seed te genereren, moet het Coinkite-advies naast het eigen model en de gebruikte firmware leggen. Wie twijfelt, hoort niet te gokken met oude adressen waar nog waarde op staat.
Dit incident raakt ook het grotere self-custody-verhaal. Zelf je coins bewaren geeft controle, maar alleen als de code, hardware en updateketen doen wat ze beloven.
AI wordt geen vervanger, maar wel een nieuwe ondergrens
De harde conclusie is niet dat menselijke auditors klaar zijn. AI-modellen missen fouten, trekken soms verkeerde conclusies en kunnen theoretische risico’s te stellig brengen.
De verandering zit ergens anders. Een algemene opdracht aan een code-agent kan al genoeg zijn om een gevaarlijk pad te vinden.
Voor open-sourcewallets wordt dat ongemakkelijk. Open code maakt controle mogelijk. Dezelfde open code ligt ook bij aanvallers.
Of Claude de Coldcard-fout echt zelfstandig in acht minuten vond, moet nog worden bewezen. Dat AI het zoeken naar walletfouten versnelt, is na deze zaak moeilijker weg te lachen.