VS en Europa trekken stablecoinregels steeds verder uit elkaar

De discussie over stablecoins schuift steeds verder weg uit de cryptoniche en richting geopolitiek.

In de Verenigde Staten worden dollar-stablecoins steeds duidelijker gezien als instrument om de vraag naar dollars en staatsobligaties te versterken, terwijl Europese beleidsmakers vooral kijken naar de risico’s voor financiële stabiliteit, monetair beleid en de grip op de euro.

Aan de Amerikaanse kant is de lijn opvallend openlijk geworden.

In de officiële toelichting op de GENIUS Act stelt het Witte Huis expliciet dat stablecoins de reservestatus van de dollar moeten versterken. De wet schrijft 100% reserve-dekking voor met liquide activa zoals dollars en kortlopende Treasuries, en koppelt de groei van stablecoins direct aan extra vraag naar Amerikaanse staatsschuld.

Dat is geen bijzaak, maar strategie.

Reuters meldde al vorig jaar dat het Amerikaanse ministerie van Financiën wetgeving rond stablecoins juist aanmoedigde omdat die de vraag naar U.S. Treasuries kan vergroten. In dezelfde berichtgeving werd erop gewezen dat grote uitgevers als Tether en Circle samen al voor honderden miljarden aan Treasuries aanhouden of kunnen gaan aanhouden als de markt verder groeit.

In Europa klinkt het verhaal veel minder enthousiast.

ECB-president Christine Lagarde zei op 8 mei dat euro-stablecoins “niet een efficiënte manier” zijn om de internationale rol van de euro te versterken. Volgens haar wegen de risico’s voor financiële stabiliteit en de transmissie van monetair beleid zwaarder dan de mogelijke winst in bereik of financieringsvoorwaarden.

Lagarde schuift daarbij ook een alternatief naar voren.

In plaats van vrij circulerende stablecoins ziet de ECB meer in tokenized commerciële bankdeposito’s en in infrastructuur die verankerd blijft in centralebankgeld. Dat laat zien dat Frankfurt de technologische trend wel erkent, maar de kern van digitaal geld liever binnen bestaande institutionele kaders houdt. Die laatste zin is een journalistieke duiding op basis van Lagardes speech en Reuters’ samenvatting daarvan.

De scherpste waarschuwing kwam deze week niet uit Frankfurt, maar uit Londen.

Bank of England-gouverneur Andrew Bailey zei dat er een “wrestle” aankomt tussen de Verenigde Staten en internationale toezichthouders over hoe stablecoins moeten worden behandeld. Bailey is niet alleen centraal bankier, maar ook voorzitter van de Financial Stability Board, waardoor zijn woorden zwaarder wegen dan een gewone nationale waarschuwing.

Zijn zorg is concreet.

Bailey waarschuwde dat sommige Amerikaanse stablecoins in een crisis mogelijk niet eenvoudig in echte dollars zijn om te zetten zonder tussenkomst van een cryptobeurs. Als zulke tokens breed worden gebruikt voor grensoverschrijdende betalingen, kunnen de risico’s bij stress juist terechtkomen in jurisdicties die strengere convertibiliteitseisen willen opleggen.

Europa heeft die voorzichtigheid inmiddels ook in regels gegoten.

De ECB benadrukt in haar speech dat MiCA stablecoins al in 2024 binnen de Europese toezichtsomgeving bracht. De EBA schrijft daarnaast expliciet dat uitgevers van asset-referenced tokens en e-money tokens in de EU over de juiste vergunning moeten beschikken en onder aanvullende technische standaarden en liquiditeitsregels vallen.

Reuters vatte die Europese reserve-eisen deze week concreet samen.

Volgens Reuters moeten stablecoin-uitgevers in Europa minstens 30% van hun reserves in bankdeposito’s aanhouden, terwijl de rest moet bestaan uit laag-risico, zeer liquide financiële instrumenten zoals staatsobligaties. Dat is een veel explicietere prudentiële benadering dan de Amerikaanse politieke verkoop van stablecoins als dollarmachine.

Precies daar lopen de visies uit elkaar.

De Verenigde Staten lijken stablecoins steeds meer te zien als strategisch hulpmiddel om de dollar digitaal verder te verspreiden. Europa behandelt ze veel meer als iets dat eerst in toom moet worden gehouden, juist omdat grote buitenlandse stablecoins monetaire autonomie kunnen uithollen en het toezicht kunnen verzwakken. Die slotsom is een journalistieke afleiding uit de Amerikaanse officiële communicatie en de recente ECB-lijn.

Dat maakt dit ook groter dan een technisch regelgevingsdebat.

Hier wordt feitelijk beslist of stablecoins in de toekomst vooral een geopolitiek verlengstuk van de dollar worden, of dat Europa erin slaagt een meer gecontroleerd en regionaal afgeschermd model neer te zetten. Dat is geen kleine nuance, maar een strijd over wie de digitale geldrails mag ontwerpen.

Voor de cryptomarkt is deze kloof direct relevant.

Stablecoins vormen de ruggengraat van handel, settlement en steeds meer betaaltoepassingen. Als de VS de markt vooral laat groeien via dollar-stablecoins die de vraag naar Treasuries ondersteunen, terwijl Europa hogere prudentiële drempels legt en tegelijk wantrouwig blijft over hun monetaire impact, dan bepaalt regelgeving straks mede welke uitgevers winnen en waar zij zich vestigen.

Dat geldt ook voor Europa zelf.

De EU wil innovatie in digitale betalingen niet stilleggen, maar wil tegelijk voorkomen dat buitenlandse stablecoins te veel greep krijgen op Europese gebruikers en markten. Juist daardoor zijn stablecoins uitgegroeid tot een van de belangrijkste dossiers op het snijvlak van crypto, toezicht en monetaire soevereiniteit.

Veel beleggers kijken bij stablecoins nog vooral naar marktaandeel tussen USDT en USDC.

Maar de belangrijkere strijd loopt inmiddels tussen rechtsgebieden. Niet alleen: welke stablecoin is het grootst? Maar ook: welke stablecoin past in het beleid van een staat, een centrale bank en een toezichthouder die digitaal geld niet langer als neutrale innovatie zien. Die laatste observatie is een journalistieke interpretatie op basis van de recente publieke lijnen uit Washington, Frankfurt en Londen.

Daarmee is de conclusie vrij hard.

Stablecoins zijn niet langer alleen een crypto-product. Ze zijn een strategisch financieel instrument geworden. En de regels die nu in de VS en Europa uit elkaar lopen, kunnen bepalen wie straks de meeste controle heeft over digitaal geld, internationale settlement en de volgende generatie betaalinfrastructuur.