Crypto had volgens Vivaldi-CEO Jon von Tetzchner veel eerder verboden moeten worden. Zijn nieuwste aanval draait niet alleen om speculatie of energieverbruik, maar vooral om politieke macht.
De voormalige Opera-topman vreest dat rijke cryptobedrijven met hun geld te veel invloed krijgen op politici. Die waarschuwing komt op een gevoelig moment: de sector stopt dit jaar honderden miljoenen dollars in de Amerikaanse politieke strijd.
Von Tetzchner wil veel hardere grens rond crypto
Von Tetzchner stelde in een recente socialmediapost dat het gebrek aan regels rond nieuwe technologie uiteindelijk maatschappelijke gevolgen heeft.
Voor crypto gaat hij ver.
“Crypto had verboden moeten worden.”
Zijn redenering draait daarbij om een probleem dat volgens hem verder gaat dan beleggers die geld verliezen.
Cryptobedrijven hebben in korte tijd grote financiële middelen opgebouwd. Volgens Von Tetzchner kan dat geld vervolgens worden ingezet om politieke besluitvorming te beïnvloeden.
Hij vergelijkt die ontwikkeling met eerdere keuzes rond sociale media, profilering en algoritmische aanbevelingen.
Overheden lieten bedrijven volgens hem eerst snel groeien en probeerden pas later de gevolgen te beperken.
Politieke geldstroom uit crypto is daadwerkelijk fors
Die politieke invloed is niet alleen theoretisch.
Een
analyse van Public Citizen op basis van Amerikaanse FEC-gegevens kwam eind augustus uit op $206 miljoen aan bedrijfsbijdragen vanuit de cryptosector voor de federale verkiezingen van 2026.
Daarmee behoort crypto volgens die analyse tot de grootste zakelijke geldschieters van deze verkiezingscyclus.
Public Citizen is zelf een belangenorganisatie die minder bedrijfsinvloed in de Amerikaanse politiek nastreeft. De onderliggende berekeningen zijn volgens de organisatie gebaseerd op openbare FEC-gegevens en OpenSecrets-data.
De bedragen bewijzen niet dat politici daardoor automatisch standpunten kopen of verkopen.
Ze bewijzen wel dat de cryptosector financieel zwaar meespeelt in de politieke arena.
Lobby is normaal, maar schaal wordt discussiepunt
Voorstanders van politieke betrokkenheid vanuit crypto zullen daar iets anders tegenover zetten.
Banken, farmaceutische bedrijven, energiebedrijven en grote technologiebedrijven proberen eveneens beleid te beïnvloeden.
Een sector die wordt geraakt door nieuwe regels heeft er bovendien belang bij om politici uit te leggen hoe haar producten werken.
Voor
exchanges, stablecoinbedrijven en andere cryptopartijen kunnen details in regels miljarden aan zakelijke gevolgen hebben.
De politieke strijd draait daarom niet om de vraag óf bedrijven proberen invloed uit te oefenen.
Het twistpunt is hoeveel financiële macht wenselijk is en welke waarborgen daarbij horen.
Von Tetzchner kiest daarin duidelijk de harde kant.
Voor hem vormt de huidige invloed juist bewijs dat overheden crypto veel eerder hadden moeten stoppen.
Zijn afkeer van crypto begon niet deze week
Die harde toon is geen nieuw standpunt.
Al op 13 januari 2022 publiceerde Von Tetzchner via Vivaldi een uitgebreid betoog waarin hij uitlegde waarom de browser geen eigen cryptomunt of geïntegreerde
wallet zou krijgen.
Zijn oordeel was toen al vernietigend.
In
het officiële Vivaldi-stuk omschreef hij cryptocurrency als een piramidespel dat zich als valuta voordoet. Hij stelde ook dat de sterke koersschommelingen crypto ongeschikt maakten als normaal betaalmiddel.
Ook het energieverbruik van
Bitcoin kreeg zware kritiek.
Vivaldi wilde zijn gebruikers daarom niet actief richting cryptofuncties duwen.
‘Een gok op zijn best’
Von Tetzchner ging in datzelfde stuk verder.
Het toevoegen van cryptofuncties aan Vivaldi zou gebruikers volgens hem helpen deelnemen aan iets wat hij omschreef als “at best a gamble and at worst a scam”.
Die woorden waren in 2022 al opvallend fel voor de CEO van een browserbedrijf.
Andere browsermakers kozen juist de andere richting.
Opera, het bedrijf dat Von Tetzchner in 1995 mede oprichtte maar al lang niet meer leidt, experimenteerde uitgebreid met Web3 en cryptofuncties.
Vivaldi weigerde bewust mee te gaan.
Daarmee werd de afkeer van crypto onderdeel van de bredere bedrijfsfilosofie rond privacy en gebruikerscontrole.
Europa koos uiteindelijk voor regels, niet voor verbod
De politieke werkelijkheid bewoog anders dan Von Tetzchner had gewild.
In Europa werd crypto niet verboden.
De Europese Unie koos met
MiCA juist voor een gemeenschappelijk regelpakket voor cryptobedrijven en digitale assets.
Bedrijven kunnen onder voorwaarden vergunningen krijgen en hun diensten over meerdere EU-landen aanbieden.
De Europese aanpak gaat daarmee uit van beheersing van risico's in plaats van uitsluiting van de hele sector.
Dat maakt Von Tetzchners positie veel harder dan het beleid dat uiteindelijk in Brussel is gekozen.
Zijn kritiek gaat bovendien verder dan de vraag of cryptobedrijven zich aan financiële regels houden.
Hij vraagt zich af wat er gebeurt wanneer dezelfde bedrijven groot genoeg worden om de regels zelf politiek te proberen vormgeven.
Amerikaanse strijd maakt zijn argument actueler
Juist in de Verenigde Staten wordt die spanning zichtbaar.
Congresleden werken aan regels die bepalen welke toezichthouder zeggenschap krijgt over verschillende digitale assets en hoe cryptobedrijven mogen opereren.
Tegelijkertijd besteden groepen uit de sector grote bedragen aan verkiezingscampagnes en politieke organisaties.
Voor de cryptosector is dat deels een defensieve strategie.
Jaren van onduidelijkheid over de bevoegdheden van toezichthouders hebben bedrijven ertoe gebracht politieke duidelijkheid te eisen.
Critici zien hetzelfde geld anders.
Zij vrezen dat een sector die de regels raakt tegelijk financiële druk kan uitoefenen op de mensen die die regels schrijven.
Von Tetzchner zit duidelijk in die tweede groep.
Een verbod zou heel andere problemen oproepen
Zijn voorgestelde oplossing is alleen veel eenvoudiger geformuleerd dan uitgevoerd.
“Crypto verbieden” roept direct de vraag op wat precies verboden wordt.
Het bezit van Bitcoin? Het draaien van software? Het exploiteren van handelsplatformen? Het uitgeven van tokens? Of alleen bepaalde commerciële diensten?
Open blockchainnetwerken hebben bovendien geen centraal bedrijf dat door één overheid kan worden gesloten.
Een land kan banken en handelsplatformen beperken, maar software en internationale transacties verdwijnen daarmee niet automatisch.
China liet eerder al zien dat harde beperkingen activiteit kunnen terugdringen zonder dat wereldwijd gebruik ophoudt.
Een totaalverbod zou daardoor zelf weer nieuwe vragen oproepen over handhaving, eigendomsrechten en grensoverschrijdende digitale handel.
Von Tetzchner trekt dezelfde lijn door naar AI
Zijn wantrouwen beperkt zich ook niet tot crypto.
Vivaldi heeft zich de afgelopen jaren opvallend kritisch opgesteld tegenover de golf aan generatieve AI in browsers.
Von Tetzchner
schreef in augustus 2025 dat Vivaldi geen chatbot of automatische samenvatter in de browser wil stoppen zolang het bedrijf geen betrouwbaardere aanpak ziet.
Volgens hem moet een browser gebruikers helpen zelf te zoeken, vergelijken en beslissen.
In zijn recente opmerkingen trekt hij die lijn verder.
Als technologiebedrijven zelf waarschuwen dat hun systemen regels nodig hebben, is volgens hem de vraag waarom overheden opnieuw zouden wachten tot de maatschappelijke gevolgen volledig zichtbaar zijn.
Crypto is intussen veel groter dan in 2022
Daarmee ontstaat ook de zwakke plek in zijn verbodsargument.
De cryptowereld van 2026 is niet meer identiek aan die van zijn blog uit 2022.
Institutionele beleggers gebruiken gereguleerde producten. Banken bieden cryptodiensten aan. Stablecoins verwerken betalingen en in Europa vallen veel aanbieders onder toezicht.
Dat bewijst niet dat zijn eerdere kritiek volledig achterhaald is.
Fraude, speculatie en politieke beïnvloeding zijn nog steeds echte discussiepunten.
Maar het maakt een algemeen verbod moeilijker te verdedigen als één maatregel tegen een sector waarin inmiddels sterk verschillende toepassingen en bedrijven bestaan.
De discussie gaat nu minder over de munt zelf
Dat is misschien de opvallendste verschuiving in Von Tetzchners kritiek.
In 2022 viel hij vooral het economische nut van crypto aan.
In 2026 richt hij zijn vizier meer op macht.
Niet alleen: heeft Bitcoin waarde?
Maar: wat gebeurt er wanneer bedrijven die rijk zijn geworden aan digitale assets genoeg geld hebben om verkiezingen en beleid actief te beïnvloeden?
Voorstanders zullen dat politieke deelname noemen.
Von Tetzchner ziet het als bewijs dat de overheid te laat heeft ingegrepen.
Daarmee is zijn nieuwste aanval op crypto uiteindelijk minder een discussie over blockchains dan over iets veel ouder: hoeveel invloed mag geld kopen in een democratie?