Visa en
Mastercard wachten niet af welke
stablecoin het geld van
AI-agents wordt. Samen met Ant International bouwen ze aan de laag die moet bepalen welke AI überhaupt namens een mens of bedrijf mag betalen.
Op 10 september maakten de drie partijen een samenwerking rond Know Your Agent, of KYA, bekend. Het framework moet betaalnetwerken, digitale wallets, AI-platforms en marktplaatsen helpen om betrouwbare agents over verschillende systemen heen te herkennen. Iedere partij behoudt daarbij zijn eigen verificatie- en risicobeslissingen.
Dat klinkt als beveiliging.
Het kan ook de plek worden waar de macht in agentic commerce terechtkomt.
De belangrijkste vraag is niet waarmee AI betaalt
Een AI-agent kan straks meer doen dan een hotel aanbevelen.
Een gebruiker kan zeggen: boek Rome voor minder dan €1.000, kies vier sterren en betaal wanneer je een geschikte combinatie vindt.
Dan ontstaat een ander probleem.
De webshop ziet geen mens meer die zelf op ‘betalen’ drukt. Software verschijnt aan de kassa en beweert namens die persoon te handelen.
Wie heeft die agent toestemming gegeven? Hoeveel mag hij uitgeven? Hoe lang blijft het mandaat geldig? En hoe weet een merchant dat de opdracht onderweg niet is aangepast?
Een snellere
blockchain lost die vragen niet vanzelf op.
Het gaat om identiteit, toestemming en aansprakelijkheid vóór de betaling plaatsvindt.
Know Your Agent bouwt precies die laag
Visa, Mastercard en Ant International willen daarvoor herkenbare vertrouwenssignalen tussen hun systemen laten werken.
Hun gezamenlijke plan rust op drie onderdelen.
Een agent moet gekoppeld kunnen worden aan een geverifieerde gebruiker, onderneming of operator. Er komen gedeelde eisen rond certificering. Daarnaast moeten identiteitssignalen en transacties doorlopend kunnen worden beoordeeld.
Het is nog geen universele standaard die de hele betaalwereld verplicht moet gebruiken.
De bedrijven spreken over een interoperabel framework en gemeenschappelijke principes. Hun eigen systemen en beslisregels blijven bestaan.
Die nuance is belangrijk.
Visa en Mastercard bouwen dus niet samen één mondiale aan-uitknop voor AI-agents.
Ze proberen wel de taal te bepalen waarmee grote betaalnetwerken vaststellen welke software vertrouwd genoeg is om te handelen.
Ze beginnen niet vanaf nul
Alle drie hebben al eigen systemen.
Visa bouwde het Trusted Agent Protocol en werkt aan een registry waarin geverifieerde agents en merchants herkenbaar worden.
Mastercard gebruikt onder meer Verifiable Intent. Daarmee moet aantoonbaar blijven dat een transactie voortkomt uit een geauthenticeerde opdracht van de gebruiker.
Ant International heeft zijn eigen Agentic Mobile Protocol. Dat protocol bevat eveneens een Know Your Agent-model en regels waarmee gebruikers bevoegdheden kunnen geven, aanpassen of intrekken.
De samenwerking probeert die losse werelden dichter bij elkaar te brengen.
Dat kan integratie makkelijker maken. Een merchant hoeft dan niet voor iedere AI-agent een totaal andere vertrouwenslogica te bouwen.
Maar standaarden verdelen ook macht.
Stablecoins kunnen winnen en tóch tweede viool spelen
Hier wordt het voor crypto interessanter.
Stel dat een AI-agent uiteindelijk met USDC betaalt.
De betaling kan dan on-chain worden afgerekend. De munt kan 24 uur per dag bewegen en programmeerbaar zijn.
Maar daaruit volgt niet dat Circle, een blockchainnetwerk of een cryptoplatform de belangrijkste positie in de transactie bezit.
De identiteit van de agent kan via een betaalnetwerk lopen. Het mandaat kan daar worden gecontroleerd. De merchant kan vertrouwen op signalen van Visa of Mastercard voordat hij de betaling accepteert.
De munt kan on-chain zijn, terwijl de toestemming ervoor nog steeds door traditionele betaalpartijen wordt bewaakt.
Dat is een veel interessantere strijd dan ‘kaart versus stablecoin’.
De settlementlaag en de controlelaag hoeven namelijk niet door dezelfde partij te worden beheerd.
Mastercard bouwt stablecoins gewoon in
Mastercard laat zelf zien waarom dit geen simpele oorlog tegen crypto is.
Agent Pay for Machines ondersteunt volgens het bedrijf settlement via kaarten, rekeningen én
stablecoins. Organisaties kunnen daarnaast vooraf regels en bestedingslimieten vastleggen voor agents.
Los daarvan breidt Mastercard zijn gewone settlementnetwerk uit met gereguleerde stablecoins.
Daaronder vallen USDC, PYUSD, USDG, USDP, RLUSD en SoFiUSD. Ondersteunde netwerken omvatten onder meer Ethereum, Solana, Polygon, Base en XRPL.
De boodschap daarvan is lastig te missen.
Mastercard hoeft stablecoins niet weg te drukken.
Het kan ze opnemen als één van meerdere manieren waarop waarde achter zijn eigen betaalnetwerk wordt afgerekend.
Visa doet precies hetzelfde
Visa kiest een vergelijkbare route.
Het bedrijf presenteerde in juni AI en stablecoins als twee verschuivingen die tegelijk plaatsvinden: AI verandert volgens Visa de voorkant van handel, terwijl stablecoins de achterkant van geldverkeer veranderen.
Visa breidt stablecoinsettlement uit over meerdere regio's, munten en blockchains. Het meldde daarnaast een geannualiseerd stablecoinvolume van ongeveer $7 miljard via VisaNet per maart 2026.
Tegelijk bouwt het bedrijf registers, trustsignalen en tokenfuncties voor AI-agents.
Stablecoins worden daarmee geen alternatief buiten Visa.
Ze kunnen onderdeel worden van Visa.
Vertrouwen wordt mogelijk schaarser dan transactieruimte
Dat verklaart ook waarom Visa zo hard op vertrouwen inzet.
Uit Amerikaans onderzoek dat het bedrijf door Harris Poll liet uitvoeren, zei slechts 23% generatieve AI te vertrouwen om zelfstandig betalingen af te handelen.
Wanneer Visa als betaalpartij werd genoemd, liep dat percentage in Visa's eigen onderzoek op tot 61%.
Daar hoort een kanttekening bij.
Visa betaalde voor het onderzoek en heeft er commercieel belang bij om zichzelf als vertrouwenslaag te presenteren.
Maar het probleem achter die cijfers bestaat wel.
Een consument geeft software pas serieus financieel mandaat wanneer duidelijk is wie ingrijpt bij fraude, verkeerde aankopen of een agent die buiten zijn opdracht handelt.
Blockchain kan bewijzen dat een
wallet €500 heeft verstuurd.
Dat bewijs vertelt niet automatisch dat de gebruiker maximaal €50 had toegestaan.
Daar zit de waarde van verifieerbare intentie.
Nederland test dit al in productie
Voor Nederland is dit geen verre voorspelling.
Worldline, ING en Mastercard maakten op 2 juni bekend dat zij een end-to-end agentic payment in productie hadden uitgevoerd tussen een ING-kaarthouder en een Nederlandse merchant.
De consument gaf daarbij expliciete toestemming voordat de betaling doorging. ING hield als uitgever zicht op authenticatie en autorisatie.
Volgens Mastercard werkt dezelfde technische basis ook in België.
Dat maakt Nederland en België interessante testmarkten.
De betaling zelf kan steeds autonomer worden, terwijl banken en betaalnetwerken de toestemming rond die betaling proberen vast te houden.
Europa bouwt tegelijk zijn eigen identiteitslaag
Daar loopt nog een tweede ontwikkeling doorheen.
Iedere EU-lidstaat moet uiterlijk eind 2026 ten minste één European Digital Identity Wallet aanbieden.
Die wallet moet burgers en bedrijven grensoverschrijdend digitale identiteitsgegevens en bewijzen laten gebruiken. Gebruik blijft vrijwillig, maar bepaalde publieke en private diensten zullen de wallet moeten accepteren voor identificatie.
Dat roept een grotere vraag op.
Als een AI-agent namens een Nederlander handelt, waar haalt die agent straks zijn legitimiteit vandaan?
Van Visa?
Van Mastercard?
Van de bank?
Van een AI-platform?
Of kan een Europese identiteitswallet uiteindelijk bewijs leveren dat een agent namens een specifieke persoon of onderneming mag handelen?
Die strijd is nog niet beslist.
Interoperabiliteit kan juist bescherming bieden
Het KYA-plan heeft ook een sterk verdedigbaar doel.
Zonder gemeenschappelijke signalen dreigt iedere AI-dienst zijn eigen afgesloten registratiesysteem te bouwen.
Een webshop zou dan apart moeten bepalen of hij een agent van OpenAI, Google, Visa, een cryptowallet of een onbekend platform vertrouwt.
Interoperabiliteit kan die chaos verminderen.
Ook kan traceerbaarheid helpen bij bots die zich valselijk voordoen als legitieme koopagents.
De drie bedrijven zeggen bovendien expliciet dat deelnemende netwerken hun eigen verificatie en beslissingen behouden.
Het framework is dus niet automatisch een kartelachtige centrale database.
Maar open technische afspraken garanderen evenmin dat economische macht gelijk wordt verdeeld.
Visa en Mastercard beginnen met een enorme voorsprong
Daar ligt het probleem voor crypto.
Visa en Mastercard hoeven geen nieuwe wereldwijde merchantmarkt vanaf nul op te bouwen.
Ze hebben al banken, verkopers, fraudedata, geschillenprocedures en betaalrelaties.
Wanneer agentic commerce groeit, kunnen ze nieuwe AI-regels boven op die bestaande verbindingen leggen.
Crypto heeft aan de geldkant sterke kaarten.
Stablecoins zijn programmeerbaar, internationaal en altijd beschikbaar. Mastercard ziet zelf toepassingen voor microbetalingen en betalingen tussen machines, waarbij sommige transacties fracties van een cent kunnen bedragen.
Maar goedkoop geld verplaatsen is slechts één deel van commerce.
Iemand moet ook bepalen wie dat geld mocht verplaatsen.
Crypto moet hoger in de stack kijken
Daarom is de vraag welke stablecoin AI-agents gaan gebruiken te klein.
USDC kan winnen.
USDT kan winnen.
Banken kunnen tokenized deposits inzetten.
Verschillende systemen kunnen zelfs naast elkaar blijven bestaan.
De partij die de grootste economische positie pakt, hoeft niet degene te zijn die het uiteindelijke geld uitgeeft.
Wanneer Visa of Mastercard de standaard wordt waarmee merchants agents herkennen, gebruikersmandaten controleren en verdachte transacties beoordelen, houden ze een machtige positie ongeacht welke munt onderaan wordt gebruikt.
Mastercard zegt dat zelf bijna letterlijk met Agent Pay for Machines.
Het systeem moet kunnen werken over kaarten, bankrekeningen en stablecoins heen.
Daar zit het echte gevecht.
De toekomst van betalingen kan volledig on-chain worden zonder dat cryptobedrijven de poort naar die betalingen beheren.
Terwijl crypto ruziet over de munt van AI, bouwen Visa, Mastercard en Ant aan de laag die beslist welke machine überhaupt namens jou naar de kassa mag.