Een
stablecoin kan technisch overal tegelijk bestaan.
MiCA probeert juist vast te leggen wie in Europa moet betalen als houders hun geld terug willen.
Die spanning ligt nu open bij de European Banking Authority. In
Q&A 2024_7068 vraagt de Franse toezichthouder ACPR of een wereldwijde e-money token deels door een Europese vergunninghouder en deels door een niet-Europese partij mag worden uitgegeven.
Het dossier heet “One leg out Multi EMT issuance”. Dat klinkt technisch, maar de vraag is simpel: kan één volledig uitwisselbare stablecoin twee juridische bazen hebben?
Europese schil, wereldwijd token
Een e-money token is onder
MiCA een cryptoactivum dat een stabiele waarde probeert te houden tegenover één officiële munt. Denk aan een token die één-op-één naar de dollar of euro verwijst.
MiCA zegt dat zo’n EMT in de Europese Unie alleen publiek mag worden aangeboden of tot handel mag worden toegelaten als de uitgever een kredietinstelling of elektronischgeldinstelling is. Ook moet er een gemeld en gepubliceerd whitepaper zijn. Artikel 48 bepaalt daarnaast dat e-money tokens als elektronisch geld gelden.
De ACPR schetst een ander model. Eén stablecoin wordt dan uitgegeven door twee partijen: een MiCA-conforme Europese entiteit en een onderneming buiten de EU. De tokens zijn technisch identiek en volledig fungibel.
Fungibel betekent dat de ene token niet van de andere te onderscheiden is. Voor gebruikers en handelsplatformen kan daardoor onduidelijk worden wie het specifieke token oorspronkelijk heeft uitgegeven.
Waar stopt MiCA?
Precies daar wringt het. MiCA regelt Europese aanbiedingen, toelatingen tot handel en cryptodiensten.
Stablecoins bewegen juist zonder paspoort over beurzen, wallets en blockchains.
Een token kan buiten de EU worden uitgegeven, via een buitenlandse handelsplaats gaan lopen en later alsnog bij Europese gebruikers of Europese aanbieders terechtkomen. De Franse toezichthouder wijst in de Q&A op het risico dat uitgevers eerst buiten Europa verkopen om EU-eisen te ontwijken.
Daarna kan dezelfde munt toch in Europese
wallets belanden. Het toezicht loopt dan achter de token aan.
Wie betaalt bij een run?
De financiële vraag is scherper dan de juridische. MiCA geeft houders van e-money tokens een vordering op de uitgever. Artikel 49 zegt dat de uitgever op verzoek altijd tegen nominale waarde moet terugbetalen.
Bij één uitgever is dat helder. Bij twee uitgevers wordt het lastig.
Als dezelfde token door een Europese en een niet-Europese entiteit is uitgegeven, kan de terugbetalingsdruk naar de best beschermde partij schuiven. In gewone taal: houders kunnen proberen massaal bij de Europese entiteit aan te kloppen.
De zwakke plek zit niet in de code, maar in de aansprakelijkheid.
De ACPR vraagt daarom ook of de Europese entiteit terugbetaling mag beperken tot EU-ingezetenen. Zo’n grens kan het risico voor de Europese partij verkleinen. Maar het schuurt met het MiCA-principe dat houders recht hebben op terugbetaling tegen nominale waarde.
Nederlandse en Belgische platforms moeten opletten
Voor exchanges, brokers en custodians in Nederland en België is dit geen academische kwestie. Onder MiCA moeten cryptodienstverleners beoordelen welke activa zij toelaten, ondersteunen of bewaren.
Het
ESMA MiCA-register bevat informatie over whitepapers, uitgevers van asset-referenced tokens, uitgevers van e-money tokens, vergunde CASP’s en niet-conforme entiteiten. ESMA noemt 31 juli 2026 als laatste update van het interimregister.
Ook de AFM wijst erop dat toezicht op MiCAR in Nederland is verdeeld tussen DNB en AFM. DNB is verantwoordelijk voor ART’s en EMT’s, behalve voor whitepapers en bijbehorende marketinguitingen. De AFM behandelt die onderdelen en andere MiCA-delen binnen haar mandaat.
Dat maakt de vraag direct relevant voor platforms die stablecoins op een exchange of in bewaring aanbieden. Een token kan liquide lijken, maar juridisch rommelig zijn.
Europese toegang zonder Europese last
De inzet is duidelijk. MiCA moet voorkomen dat een uitgever via een Europese schil toegang krijgt tot de EU-markt, terwijl een deel van de risico’s buiten Europees toezicht blijft.
Dat raakt consumentenbescherming, terugbetalingsrechten, buffers en de vraag welke stablecoins Europese platforms veilig kunnen blijven voeren.
Een definitief antwoord is er nog niet. Q&A 2024_7068 staat bij de EBA als “under review” geregistreerd. Omdat het om uitleg van Unierecht gaat, moet het antwoord worden voorbereid door de Europese Commissie.
Tot die knoop wordt doorgehakt, blijft dit de les: stablecoins bewegen grenzeloos, maar MiCA zoekt één adres waar de rekening kan landen.