ECB zet digitale euro in volgende fase met deals over betaalstandaarden

De Europese Centrale Bank trekt de digitale euro verder de techniek in. De ECB maakte op vrijdag 24 april 2026 bekend dat zij afspraken heeft gesloten met ECPC, nexo standards en de Berlin Group om bestaande open betaalstandaarden te gebruiken voor digitale-eurobetalingen.

Daarmee verschuift het project opnieuw van beleidsdossier naar praktische voorbereiding. De ECB kiest er nadrukkelijk voor om niet vanaf nul een nieuw technisch netwerk te bouwen, maar om aan te sluiten op standaarden die al bekend zijn in het Europese betalingsverkeer. Volgens de centrale bank moet dat de integratiekosten drukken, het bereik vergroten en meer gebruiksscenario’s mogelijk maken.

De drie organisaties raken precies de plekken waar de digitale euro straks moet werken. ECPC levert met CPACE een standaard voor contactloze NFC-betalingen, nexo standards richt zich op de koppeling tussen terminals, acceptanten en verwerkers, en de Berlin Group ondersteunt onder meer aliasbetalingen en transacties die vanuit apps worden gestart.

Dat maakt deze stap relevanter dan de technische toon van de aankondiging doet vermoeden. Het gaat niet alleen om betalen aan de kassa, maar ook om mobiele apps, bredere acceptatie en grensoverschrijdend gebruik binnen Europa. De ECB zegt zelfs dat open standaarden nationale betaaloplossingen kunnen helpen uitbreiden zonder dat betaalterminals technisch hoeven te worden aangepast.

De keuze is ook politiek geladen. De ECB stelt zelf dat Europa nog altijd zwaar leunt op propriëtaire standaarden van internationale kaartnetwerken en wereldwijde wallets. Met open Europese standaarden wil Frankfurt een alternatief helpen bouwen dat goedkoper, breder inzetbaar en minder afhankelijk is van buitenlandse spelers.

Die kwetsbaarheid speelt ook in Nederland. DNB schreef op 9 maart dat Nederland nog sterk leunt op niet-Europese betaalbedrijven en dat consumenten en ondernemers sterker staan als zij ook kunnen terugvallen op digitale betaalmiddelen van Europese bodem, waaronder de digitale euro.

Juist daarom is de kostenkant zo gevoelig. Reuters meldde in februari dat de ECB de implementatiekosten voor banken op €4 miljard tot €6 miljard over vier jaar raamt. Voor de ECB zelf zou de opstart rond €1,3 miljard liggen, met daarna ongeveer €300 miljoen aan jaarlijkse operationele kosten.

Deze aankondiging betekent tegelijk niet dat de digitale euro nu vaststaat. De ECB koppelt verdere vooruitgang expliciet aan de Europese wetgeving en benadrukt dat de verordening eerst door de co-wetgevers moet worden aangenomen. Pas daarna ontstaat er voor marktpartijen echte zekerheid om op grotere schaal te investeren.

Voorlopig houdt de centrale bank vast aan hetzelfde tijdpad. Een eerste uitgifte blijft pas mogelijk in 2029, op voorwaarde dat de benodigde wetgeving in de loop van 2026 wordt aangenomen. Een pilot met een bètaversie van de digitale euro staat volgens de ECB gepland voor de tweede helft van 2027 en zou twaalf maanden duren.

Wat op 24 april vooral zichtbaar werd, is waar de volgende fase van dit dossier werkelijk om draait. Niet om de vraag of Europa ooit een digitale euro wil, maar om de betaalrails eronder. En precies daar wordt beslist of dit project een beleidsidee blijft, of uitgroeit tot echte Europese infrastructuur.