Amerikaanse crypto-omarming legt Europa’s strategische zwakte bloot

Europa vertelt zichzelf graag dat het verstandiger is waar Amerika roekeloos is. In crypto was dat lang een geloofwaardig verhaal. De Verenigde Staten brachten rechtszaken, politieke strijd en grillige handhaving.

Europa bracht MiCA: een uniform kader voor crypto-assets, met regels rond transparantie, disclosure, authorisatie en toezicht. Dat was waardevol, en dat is het nog steeds. Maar precies nu wordt zichtbaar waar orde ophoudt en strategische zwakte begint. De reden ligt in Washington.

De Amerikaanse Senaatscommissie publiceerde op 12 mei de tekst van de CLARITY Act, vooruitlopend op een geplande markup op 14 mei. Reuters beschreef het voorstel als een breed marktstructuurkader voor crypto, met regels voor stablecoins, antiwitwasverplichtingen, DeFi, tokenisatie en kapitaalvorming.

De Senaatscommissie koppelde dat zelf expliciet aan het doel om de toekomst van finance in de Verenigde Staten te houden en Amerika’s rol als digitale-assetleider te verstevigen. Dat is een belangrijk verschil met Europa.

Dat is de kern van het moment. De Amerikaanse tekst is niet alleen defensief. Ze zet grenzen, maar ze creëert ook ruimte. Een van de opvallendste onderdelen is Regulation Crypto: een vrijstelling waarmee bepaalde ancillary asset-originators het meerdere mogen ophalen van $50 miljoen per kalenderjaar gedurende vier jaar, of 10% van de uitstaande dollarwaarde van ancillary assets, met een totaalplafond van $200 miljoen.

Reuters vatte dat samen als een route waarbij cryptobedrijven geld kunnen ophalen zonder de volle SEC-last van een klassieke effectenregistratie. Dat maakt de Amerikaanse lijn strategisch.

Washington zegt in feite: we willen grip, maar we willen ook dat innovatie, kapitaalvorming en infrastructuur in de VS landen. De stablecoin-bepalingen volgen hetzelfde patroon. De tekst verbiedt beloningen op inactieve stablecoin-saldi die te veel op bankdeposito’s lijken, maar laat transactiegebonden rewards wel open.

Tegelijk duwt ze exchanges, brokers en dealers richting Bank Secrecy Act-verplichtingen, met AML-, klantidentificatie- en due-diligence-eisen die sterk aan traditioneel financieel toezicht doen denken. Het is dus geen laissez-faire, maar ook geen afweerpolitiek.

Daar begint het Europese probleem. MiCA geeft de Europese markt juridische netheid. ESMA zegt zelf dat de verordening uniforme EU-marktregels voor crypto-assets neerzet en draait om transparantie, disclosure, authorisatie en toezicht. Dat ondersteunt marktintegriteit en financiële stabiliteit. Alleen: een regelboek is nog geen groeistrategie.

Je kunt het best geordende cryptogebied ter wereld zijn en economisch alsnog eindigen als een markt waar vooral buitenlandse spelers opereren. Precies daar oogt Europa nog half overtuigd.

ECB-president Christine Lagarde zei op 8 mei dat euro-stablecoins geen efficiënte manier zijn om de internationale rol van de euro te versterken. Volgens Reuters waarschuwde ze voor risico’s voor financiële stabiliteit, runs in stressperiodes en verstoring van de monetaire transmissie.

Ze schoof tokenized commercial bank deposits naar voren als veiliger alternatief. Maar tegelijk is de Europese lijn minder eenduidig dan dat klinkt.

In de eigen payments strategy van het Eurosysteem staat dat goed ontworpen en gereguleerde euro-stablecoins wél voordelen kunnen bieden in specifieke use-cases, zoals programmability, atomic settlement, global reach en grensoverschrijdende betalingen.

De ECB schrijft daar ook dat tokenized deposits en stablecoins private settlement assets kunnen zijn, zolang ze EU-governed, euro-denominated en goed gereguleerd zijn. Alleen voegt dezelfde tekst eraan toe dat stablecoins vaak minder geschikt blijven als algemene settlement assets en daarom eerder passen bij specifieke toepassingen dan als brede basislaag.

Dat is precies het Europese spanningsveld. Europa weet dat het deze infrastructuur nodig kan hebben. Maar zodra het onderwerp raakt aan monetaire macht, schaal of strategische autonomie, klinkt de omarming nog altijd half. Daardoor blijft de boodschap naar de markt gemengd.

Dat maakt dit geen geïsoleerd cryptodossier. Reuters meldde vorige week dat topbestuurders van ASML, Airbus, Ericsson, Mistral AI, Nokia, SAP en Siemens opriepen tot eenvoudiger Europese AI-regels, sterkere industriële politiek en meer ruimte om Europese kampioenen te laten groeien. Hun klacht was simpel: Europa debatteert nog over regels, terwijl andere regio’s al opschalen in fysieke systemen en infrastructuur.

In crypto klinkt die klacht alleen scherper. Omdat de schaalvoordelen hier sneller samenvallen met dollarliquiditeit, marktdiepte en netwerkeffecten. Een Benelux-regio die juist baat zou kunnen hebben bij on-chain kapitaalmarkten, tokenized settlement en gereguleerde digitale infrastructuur, loopt dan het risico vooral een nette afzetmarkt te worden voor systemen die elders zwaartekracht opbouwen. Dat laatste is een redactionele gevolgtrekking op basis van de verschillen tussen MiCA en de Amerikaanse CLARITY-tekst.

Daar zit ook de nuance. Dit is geen pleidooi voor Amerikaanse wetteloosheid. MiCA was nodig. Zonder geharmoniseerd kader had Europa helemaal geen geloofwaardige basis om crypto naar een volwassenere markt te trekken.

Maar MiCA is een beginpunt, geen eindstation. De Amerikaanse tekst laat zien dat Washington nu probeert regulering te combineren met aantrekkingskracht: kapitaalruimte, marktinfrastructuur en politieke taal die openlijk inzet op leiderschap. Europa heeft voorlopig vooral het eerste deel op orde.

Het tweede deel — schaal, strategische ambitie en de bereidheid om digitale financiële infrastructuur ook echt naar zich toe te trekken — oogt veel minder uitgewerkt. Zolang dat zo blijft, wint Europa niet op regels maar verliest het op zwaartekracht. Dat is een analytische lezing van de huidige Amerikaanse en Europese koers, niet een vaststaand eindresultaat.

De pijnlijkste conclusie is daarom vrij simpel. MiCA was de opwarming. De echte wedstrijd gaat over wie crypto niet alleen ordent, maar ook aantrekt. En op dat punt oogt Amerika nu ambitieuzer dan Europa.