Stablecoin-yield onder vuur: waarom de CLARITY Act ook buiten de VS telt

Een van de gevoeligste onderdelen van de CLARITY Act zit niet bij bitcoin of tokenclassificatie, maar bij stablecoins. De section-by-section van de Senaatscommissie zegt het vrij helder: covered digital asset service providers en hun affiliates mogen geen passieve, depositolike interest of yield betalen op payment stablecoin-balansen.

Tegelijk blijven bona fide activity- of transaction-based rewards mogelijk, onder gezamenlijke regels van SEC, CFTC en Treasury. Reuters vatte dat deze week op dezelfde manier samen: beloningen op “idle holdings” gaan dicht, beloningen voor gebruik zoals betalingen blijven in beeld. Daarmee wordt meteen duidelijk waar het echte gevecht zit.

Washington probeert stablecoins niet uit de markt te drukken, maar wel smaller te definiëren. Ze mogen functioneren als betaal- en settlementrail, maar moeten minder gaan lijken op een cryptoversie van een rentedragende depositorekening. Dat is een fundamentele keuze over marktstructuur, niet alleen over productmarketing. Dat laatste is een redactionele gevolgtrekking op basis van Section 404 en Reuters’ uitleg.

Precies daar lopen banken en cryptobedrijven hard uit elkaar. Een coalitie van de American Bankers Association, Bank Policy Institute, Consumer Bankers Association, Financial Services Forum, ICBA en de National Bankers Association schreef op 8 mei aan de Senaatscommissie dat Section 404 wel is verbeterd, maar nog te veel ruimte laat voor ontwijking.

In hun brief waarschuwen zij dat yield op payment stablecoins, of prikkels die erop lijken, deposito’s uit het banksysteem kan trekken en daarmee de kredietverlening aan consumenten, kleine bedrijven en boeren kan raken. De bankenlobby gaat daarbij verder dan een algemene waarschuwing.

In dezelfde brief noemen de groepen concrete ontwijkroutes die zij vrezen: beloningen die maandelijks oplopen met het saldo, rewards die aan saldo zijn gekoppeld maar pas uitkeren na een minimumaantal transacties, en bepalingen waardoor beloningen alsnog mogen worden berekend naar balans, duur of tenure. Precies daarom willen zij termen als “solely” schrappen en de toets aanscherpen van “economically or functionally equivalent” naar iets dat meer op “substantially similar” lijkt.

Dat laat zien hoe politiek gevoelig stablecoin-yield inmiddels is geworden. Voor banken is dit geen nichekwestie uit crypto, maar een mogelijke verschuiving van deposito’s en dus van kredietcapaciteit. Reuters meldde vorige week ook dat banken dit zien als een risico voor financiële stabiliteit, terwijl cryptobedrijven juist vinden dat een volledig verbod op third-party rewards anticompetitief zou zijn.

Juist daarom is dit niet alleen een binnenlandse Amerikaanse discussie. Europa heeft met MiCA al een uniform regelkader voor crypto-assets opgezet. ESMA schrijft expliciet dat MiCA uniforme EU-marktregels brengt voor crypto-assets die nog niet onder bestaande financiële dienstenwetgeving vallen, met nadruk op transparantie, disclosure, authorisation en supervision.

Daarnaast publiceerde ESMA in januari 2025 samen met de Europese Commissie guidance over niet-MiCA-conforme ARTs en EMTs, om nationale acties rond stablecoins beter op één lijn te trekken. Dat betekent niet dat Europa precies hetzelfde doet als Washington. Maar de richting is wel vergelijkbaar: stablecoins worden minder gezien als vrij experiment en meer als infrastructuur die binnen duidelijke grenzen moet opereren.

Zodra de VS passieve yield verder afknijpt en Europa tegelijk compliant uitgifte en markttoegang strak inkadert, ontstaat vanzelf druk op internationale platforms om hun stablecoinproposities minder agressief en meer uniform te maken. Dat is geen expliciete wetsbepaling, maar wel een logische marktdynamiek.

Daar zit nog een tweede lijn onder. Terwijl Washington discussieert over stablecoin-yield, breiden gereguleerde stablecoinspelers hun Europese positie juist uit. Circle meldde op 4 mei dat Circle France van de AMF goedkeuring kreeg om onder MiCA custody- en transferdiensten voor de eigen stablecoins USDC en EURC in de hele Europese Economische Ruimte aan te bieden. Dat wijst op een markt waar compliant infrastructuur juist méér ruimte krijgt, ook als productvrijheid op andere punten smaller wordt.

Precies dat maakt deze discussie ook voor Europese gebruikers relevant. Niet omdat de Amerikaanse Senaat straks rechtstreeks het aanbod in Europa bepaalt, maar omdat grote internationale platforms hun stablecoinmodellen steeds minder los per regio zullen willen ontwerpen als zowel de VS als Europa duidelijker aangeven wat nog acceptabel is.

Dat is vooral relevant voor beloningsstructuren, walletincentives en exchangeprogramma’s die tot nu toe ergens tussen betaling, marketing en rente in hingen. Dat laatste is een redactionele gevolgtrekking op basis van de Amerikaanse tekst, MiCA en Circle’s Europese uitrol.

Belangrijk is wel dat de CLARITY Act nog geen gelopen race is. Reuters meldde dat de Senaatscommissie het voorstel op 14 mei behandelt, maar dat de wet daarna nog door het bredere wetgevingsproces moet en in de volle Senaat op extra Democratische steun rekent. Ook eerdere vertraging draaiden juist om dit soort gevoelige onderdelen, waaronder stablecoin-yield.

Toch is de richting al zichtbaar. Stablecoins worden in Washington steeds minder behandeld als experimenteel product en steeds meer als systeemkwestie die raakt aan bankdeposito’s, kredietverlening en marktstructuur.

In Europa gebeurt iets vergelijkbaars via een andere route: minder via politiek theater, meer via vergunningen, MiCA-compliance en markttoegang. Samen maken die twee lijnen duidelijk dat stablecoins volwassen worden, maar ook dat de ruimte voor vrijblijvende beloftes en halfgereguleerde yieldmodellen snel kleiner wordt.