Charles Hoskinson kraakt Bitcoin-plan: ‘Dit is geen soft fork’

Charles Hoskinson heeft fel uitgehaald naar BIP-361, een nieuw Bitcoin-voorstel dat het netwerk op termijn moet beschermen tegen quantumdreigingen. Volgens de Cardano-oprichter wordt het plan te licht verkocht: wat op papier een soft fork heet, kan in de praktijk uitlopen op een veel zwaardere ingreep.

De discussie is gevoelig, omdat BIP-361 niet alleen draait om technische veiligheid, maar ook om eigendomsrechten, verloren wallets en de vraag hoeveel Bitcoin mag veranderen om zichzelf te beschermen.

BIP-361 is als concept gepubliceerd in de officiële BIP-repository en schetst een meerfasenplan voor een zogeheten post-quantum migratie. Het idee: Bitcoin moet op termijn afscheid nemen van oude ECDSA- en Schnorr-signaturen als die kwetsbaar blijken voor krachtige quantumcomputers.

In fase A zouden transacties naar adressen die als quantum-kwetsbaar gelden worden beperkt. In fase B zouden uitgaven met die legacy-signaturen uiteindelijk ongeldig worden. Een latere fase C noemt zelfs een mogelijk herstelmechanisme voor bevroren coins.

Daarmee raakt het voorstel meteen een van de gevoeligste punten in Bitcoin: wat gebeurt er met oude coins als het netwerk fundamenteel van spelregels verandert?

Juist daar richt Hoskinson zijn aanval op. Volgens hem is het misleidend om BIP-361 als soft fork te presenteren als de economische uitkomst neerkomt op het bevriezen van bestaande coins en het herschrijven van de regels voor oude adressen.

Zijn kernpunt is eenvoudig: zodra oude bitcoin feitelijk niet meer vrij besteedbaar zijn onder de oude voorwaarden, gaat het volgens hem niet meer om een beperkte update, maar om een ingreep die dichter bij een hard fork ligt.

Die kritiek staat niet los van de tekst van het voorstel zelf. In BIP-361 wordt namelijk erkend dat een latere herstelroute mogelijk alleen kan werken via een versoepeling van consensusregels. En juist zo’n stap komt in de praktijk al snel neer op een hard fork.

Het zwaarste bezwaar van Hoskinson zit in het voorgestelde herstelpad. Dat leunt op bewijs dat vermoedelijk gekoppeld is aan een BIP-39 seed phrase, maar veel van de oudste Bitcoin-adressen komen uit een tijd waarin die standaard nog niet breed werd gebruikt.

Daardoor dreigt een groot probleem: een aanzienlijk deel van de oudste coins zou helemaal niet via dat systeem te herstellen zijn. In de markt gaat het daarbij al snel over wallets uit de beginjaren van Bitcoin, inclusief munten die vaak met Satoshi Nakamoto in verband worden gebracht.

Dat maakt het debat explosief. Als zulke coins niet veilig kunnen migreren en ook niet via het herstelmechanisme terug te halen zijn, blijven er uiteindelijk maar twee onaantrekkelijke opties over: permanent bevriezen of accepteren dat ze in een toekomstig quantumscenario alsnog kwetsbaar zijn.

De aanleiding is de groeiende zorg dat quantumcomputers op termijn private keys kunnen afleiden van publiek blootgestelde sleutels. Zodra dat risico reëel wordt, kunnen vooral oudere adressen onder druk komen te staan.

De auteurs van BIP-361 kiezen daarom voor een harde preventieve logica. In hun redenering is gecontroleerd ingrijpen minder schadelijk dan afwachten tot een aanvaller kwetsbare coins buitmaakt en mogelijk massaal op de markt dumpt.

Dat zou niet alleen prijsdruk veroorzaken, maar ook het vertrouwen in Bitcoin als monetair netwerk raken.

Belangrijk is wel dat BIP-361 nog geen aangenomen Bitcoin-update is. Het gaat op dit moment om een draft, niet om een wijziging die klaarstaat voor activatie.

Dat is relevante nuance, want ook vanuit de hoek van de opstellers is benadrukt dat het voorstel nog niet af is en verder onderzoek nodig heeft. Het debat gaat dus niet over een besloten koerswijziging, maar over een omstreden scenario dat nu vooral blootlegt waar de grootste breuklijnen liggen.

De rel rond BIP-361 laat vooral zien hoe moeilijk het is om Bitcoin voor te bereiden op een fundamentele dreiging zonder aan de basisprincipes van het netwerk te raken. Zodra veiligheid botst met onveranderlijkheid, wordt de discussie onvermijdelijk politiek.

Precies daar zet Hoskinson zijn aanval in. Hij trekt het debat weg uit de technische sfeer en maakt er een principiële vraag van: kun je nog spreken van een beperkte upgrade als oude bezitters de rekening betalen?

BIP-361 is nog lang geen beleid, maar de ophef is er al. En juist dat maakt dit voorstel zo belangrijk: het legt bloot hoe snel een veiligheidsmaatregel kan veranderen in een strijd over macht, eigendom en de grenzen van Bitcoin zelf.