Solana wil SOL-uitgifte verlagen en burns aanscherpen

Minder nieuwe SOL, meer verbranding via netwerkgebruik. Solana bespreekt twee voorstellen die de tokenomics scherper maken, maar de regels zijn nog niet aangepast.

Dat onderscheid telt. Dit is geen afgeronde Mainnet-wijziging, maar een governancegevecht over geldstromen binnen het netwerk.

De eerste stap zit in SIMD-0550. Dat voorstel wil de jaarlijkse disinflatie van SOL verhogen van 15% naar 30%.

Disinflatie betekent hier niet dat het aanbod krimpt. Het betekent dat de jaarlijkse aanmaak van nieuwe SOL sneller daalt.

Solana heeft nu een schema waarbij de inflatie langzaam afneemt tot 1,5% per jaar. Dat eindniveau blijft in SIMD-0550 gewoon staan.

De wijziging zit in de route ernaartoe. Volgens het voorstel duurt het onder de huidige regels ongeveer 5,7 jaar voordat Solana die 1,5% bereikt. Met de nieuwe route zou dat ongeveer 2,8 jaar duren.

Dat scheelt serieus aanbod. De opstellers rekenen over zes jaar op ongeveer 18,9 miljoen SOL minder uitgifte dan onder het bestaande schema.

Voor holders klinkt dat lekker. Minder nieuwe tokens betekent minder verwatering. Maar er zit een andere kant aan.

Nieuwe SOL-uitgifte voedt ook staking-beloningen. Als de uitgifte sneller daalt, voelen validators en stakers dat in hun nominale opbrengst.

Dat is precies waarom dit geen simpele “minder aanbod, prijs omhoog”-som is. Tokenomics is een verdeling van pijn en beloning.

Het tweede voorstel draait om transactiekosten. SIMD-0553 wil Solana’s vaste fee opsplitsen in een basisvergoeding en een resource fee.

De basisvergoeding gaat naar de block leader. Dat is de validator die de transactie in een block opneemt.

De resource fee wordt volledig verbrand. Die SOL verdwijnt dus uit de circulerende voorraad.

Het voorstel koppelt die fee aan de gevraagde netwerkbronnen van een transactie. Denk aan rekenwerk, write locks, instructiedata en geladen accountdata. Zware transacties betalen dan meer dan lichte transacties.

De burn verschuift van een platte vergoeding naar een prijskaartje voor werkelijk gevraagde netwerkruimte.

Dat is vooral een signaal aan apps en bots. Vraag niet meer compute dan nodig is, want onder dit model kost slordig transactieverkeer direct meer SOL.

De burn is nog geen vast getal. De technische specificatie werkt met drie stappen: 1/10, 1/4 en 1/2 lamport per requested cost unit.

Een lamport is de kleinste rekeneenheid van SOL. De fee kan dus fijnmazig worden opgebouwd, zonder dat elke transactie meteen veel duurder wordt.

SIMD-0553 noemt bij de hoogste stap een mogelijke burn van ongeveer 7.500 tot 9.000 SOL per dag op basis van empirische netwerkdata uit mei 2026. Dat vervangt de veel lagere burn uit het bestaande vaste fee-model.

Maar die schatting is geen garantie. Op 9 augustus nuanceerde de opsteller bij SGP-0003 eerdere burnramingen. Werkelijk verbrande SOL hangt af van verkeer, appgedrag en hoe goed wallets en programma’s hun transacties afstellen.

Dat maakt het verschil tussen marketing en protocolrealiteit. De burn kan stijgen, maar alleen als het gebruik en de fee-instellingen dat dragen.

De voorstellen zijn nog geen nieuwe regels op Mainnet. Solana gebruikt hiervoor stake-gewogen governance, waarbij validators en delegators invloed hebben.

Een voorstel moet eerst steun verzamelen van 15% van de actieve stake. Pas daarna opent de formele stemming.

Daarna volgt een vaste route met discussie, snapshot en stemperiode. Voor goedkeuring is minstens twee derde van de beslissende stemmen nodig. Onthoudingen tellen daarbij niet mee in de noemer.

Voor de snellere daling van de inflatie bestaat SGP-0002. Dat voorstel vraagt validators en delegators of Solana de disinflatie van 15% naar 30% moet verhogen.

Voor de nieuwe fee-structuur ligt SGP-0003 klaar. Dat voorstel wil steun voor de basisvergoeding plus de volledig verbrande resource fee uit SIMD-0553.

De twee voorstellen raken dezelfde vraag: hoeveel SOL moet het netwerk jaarlijks uitdelen, en hoeveel SOL moet gebruik weer uit de voorraad halen?

Aan de ene kant zakt nieuwe uitgifte sneller. Aan de andere kant kan netwerkgebruik meer SOL vernietigen. Samen maken ze SOL schaarser dan onder de huidige route, als beide voorstellen de eindstreep halen.

Maar er is geen gratis lunch. Minder uitgifte raakt stakingopbrengsten. Hogere resource fees raken slecht afgestelde apps, bots en zware transacties. Wallets en RPC-aanbieders moeten hun fee-inschattingen netjes krijgen.

Voor een snelle blockchain als Solana is dat geen detail. Het netwerk leeft van goedkoop en veel verkeer. Prijs je resources verkeerd, dan subsidieer je rommel. Prijs je ze te hard, dan jaag je gebruik weg.

Daarom wordt deze governancefase belangrijker dan de kop “meer SOL burn”. Solana test niet alleen een ander aanbodschema. Het test wie straks betaalt voor de ruimte in het netwerk.