David Schwartz legt uit waarom XRP volgens hem ‘niet goedkoop kan zijn’

Een oude uitspraak van David Schwartz zorgt opnieuw voor gedoe in de XRP-hoek. Alleen niet omdat hij ineens een bizarre koersvoorspelling van stal haalt. Juist het tegenovergestelde.

De voormalige Ripple-CTO legde deze week uit wat hij jaren geleden bedoelde met de veel aangehaalde opmerking dat “XRP niet goedkoop kan zijn.” Volgens Schwartz ging dat nooit over een spectaculaire prijsverwachting, maar over iets veel praktischer: hoe een asset werkt als die op grote schaal voor betalingen wordt gebruikt.

De nieuwe aandacht kwam op gang na een recente discussie op X. Daar reageerde Schwartz op het idee dat banken of grote financiële instellingen XRP misschien links zouden laten liggen als een hogere koers vooral Ripple zelf rijker maakt.

Volgens hem kijken zulke partijen in de praktijk eerst naar kosten, snelheid en bruikbaarheid, niet naar het belang van bestaande XRP-houders. En in diezelfde discussie zette hij ook die oude quote weer recht.

Zijn punt: een heel lage XRP-prijs is onhandig als een netwerk enorme betalingsstromen moet verwerken. Hoe lager de prijs per token, hoe meer tokens je nodig hebt om grote bedragen te verplaatsen. Dat maakt de uitspraak ineens een stuk minder sensationeel, maar inhoudelijk wel serieuzer.

Het gaat dan niet om “XRP moet omhoog”, maar om de vraag hoeveel waarde een betaalasset per eenheid moet kunnen dragen als die echt voor grote transacties wordt ingezet.

Die redenering hangt ook netjes samen met hoe Ripple XRP zelf al langer positioneert.

Op de officiële pagina van Ripple Payments beschrijft het bedrijf grensoverschrijdende betalingen als een use case waarbij waarde via de XRP Ledger in 3 tot 5 seconden kan worden verplaatst, met inzet van digitale assets zoals XRP en RLUSD om settlement te versnellen. Dat maakt liquiditeit geen abstract marktwoord, maar gewoon een operationeel onderdeel van het systeem.

Precies daarom is Schwartz’ uitleg relevanter dan de quote op zichzelf. Hij probeert die oude one-liner terug te trekken uit het prijsgejoel en terug te zetten waar die volgens hem thuishoort: bij betalingsarchitectuur.

Opvallend is dat Schwartz in dezelfde discussie ook stablecoins tegenover crypto-assets zette. Hij erkende dat stablecoins goed werken wanneer voorspelbare waardeoverdracht belangrijk is, maar wees hij ook op beperkingen. Ze hangen aan één fiatvaluta en kunnen issuer controls hebben, zoals freeze- of clawback-mechanismen.

Dat maakt het XRP-verhaal niet automatisch sterker. Maar het laat wel zien vanuit welke hoek Schwartz redeneert. Niet vanuit “mijn munten moet meer waard worden”, maar vanuit de vraag welk type asset in welk betalingssysteem het meest functioneel is.

Voor XRP-volgers is dat een belangrijk verschil.

Op social media leeft “XRP cannot be cheap” al jaren als een soort koersslogan. Alsof Schwartz ooit een extreme prijsprojectie heeft afgegeven die nu alsnog moet uitkomen. Deze nieuwe toelichting wijst juist de andere kant op: zijn redenering ging over schaal, liquiditeit en efficiëntie, niet over een magische target.

Daardoor wordt het verhaal minder spectaculair. Maar eerlijk gezegd ook veel interessanter. Want dan gaat het ineens niet meer om morgen of volgende week, maar om de mechaniek achter een brugasset die serieus gebruikt zou moeten kunnen worden voor grote waardeoverdracht.