Een Europese stablecoinregel die banken juist moest beschermen, kan volgens centrale banken zelf nieuwe risico's creëren. De
ECB en andere
EU-centrale banken willen daarom af van de vaste
MiCA-eis om grote delen van stablecoinreserves bij commerciële banken te parkeren.
In plaats daarvan moet volgens het Europees Stelsel van Centrale Banken vooral tellen hoe snel reserves beschikbaar zijn bij grote opnames. Daarmee komt een opvallend onderdeel van MiCA nog geen twee jaar na de volledige invoering opnieuw ter discussie.
MiCA dwingt stablecoinuitgevers geld bij banken te zetten
De huidige regels schrijven stevige minimumpercentages voor.
Voor e-moneytokens moet volgens
artikel 54 van MiCA minstens 30 procent van de ontvangen middelen op afgescheiden rekeningen bij kredietinstellingen staan.
E-moneytokens zijn tokens die één officiële munt volgen. Een euro- of dollarstablecoin valt binnen MiCA doorgaans in deze categorie.
Voor
stablecoins die als significant worden aangemerkt, loopt de bankdeposito-eis op tot 60 procent. Ook voor asset-referenced tokens gelden regels rond bankdeposito's en liquide reserves.
Op papier klinkt dat veilig.
Een uitgever houdt immers direct beschikbaar geld bij banken om klanten terug te betalen wanneer zij hun tokens inwisselen.
Maar volgens de Europese centrale banken ontstaat juist daar een nieuw probleem.
Grote stablecoin kan miljarden plots bij bank weghalen
Stablecoinreserves gedragen zich niet hetzelfde als spaargeld van miljoenen huishoudens.
Wanneer een grote uitgever miljarden bij enkele banken aanhoudt, ontstaat een geconcentreerde financieringsbron. Bij massale inwisselingen kan dat geld snel weer verdwijnen.
De ECB waarschuwde eerder al dat stablecoindeposito's voor banken volatieler kunnen zijn dan gewone retaildeposito's.
In een
analyse over eurostablecoins beschreef de centrale bank hoe groeiende stablecoins grote bedragen richting zowel bankdeposito's als staatsobligaties kunnen sturen.
Dat creëert verbindingen in twee richtingen.
Een probleem bij de stablecoin kan een bank plots financiering kosten. Problemen bij de bank kunnen omgekeerd raken aan de reserves die de token moeten dekken.
Centrale banken willen andere liquiditeitsregel
Reuters meldt dat het Europees Stelsel van Centrale Banken daarom een andere aanpak voorstelt.
De vaste percentages voor bankdeposito's moeten plaatsmaken voor een bredere liquiditeitseis.
Daarbij zou een vastgesteld deel van de reserves binnen één tot vijf werkdagen in geld moeten kunnen worden omgezet.
Dat geeft uitgevers meer ruimte om reserves over verschillende zeer liquide bezittingen te verdelen.
Het doel blijft hetzelfde: voldoende middelen beschikbaar houden wanneer bezitters hun stablecoins massaal willen inwisselen.
Alleen hoeft dat geld dan niet noodzakelijk voor 30 of 60 procent als deposito bij commerciële banken te staan.
Dit kan het verdienmodel van stablecoins veranderen
Voor uitgevers is reservebeheer allesbehalve een technisch detail.
Een bankdeposito levert een ander rendement op dan kortlopende staatsobligaties of andere zeer liquide financiële instrumenten.
Bij miljarden aan reserves kunnen kleine renteverschillen daardoor grote bedragen opleveren.
De samenstelling bepaalt tegelijk hoe snel een uitgever aan terugbetalingen kan voldoen en welk tegenpartijrisico ontstaat.
Dat maakt de discussie relevant voor grote
stablecoins zoals USDC.
Hoe groter gereguleerde stablecoins worden, hoe groter ook hun reserves binnen het financiële systeem worden.
ECB wil verbinding tussen banken en crypto juist beperken
Daar zit de paradox van de bestaande regel.
MiCA verplicht stablecoinuitgevers geld bij banken te stallen om zekerheid te creëren.
Maar naarmate stablecoins groter worden, kunnen juist die verplichte deposito's banken sterker afhankelijk maken van cryptogerelateerde geldstromen.
De ECB waarschuwt al langer voor zulke verbindingen.
Wanneer huishoudens bankgeld omzetten in stablecoins, kan geld eerst uit reguliere bankdeposito's verdwijnen. Een deel keert daarna terug als grote deposito's van stablecoinuitgevers.
Voor het banksysteem blijft het geld mogelijk aanwezig.
Voor een individuele bank kan de aard ervan volledig veranderen.
Miljoenen kleine spaarders vertrekken meestal niet tegelijk. Eén stablecoinuitgever kan wel miljarden in één beweging verplaatsen.
Stablecoin betekent niet automatisch veilige euro of dollar
De centrale banken willen de reserve-eisen niet simpelweg versoepelen.
De nadruk verschuift juist naar de kwaliteit en beschikbaarheid van de bezittingen achter een token.
Een stablecoin moet tegen nominale waarde kunnen worden ingewisseld. Daarvoor moeten voldoende liquide reserves bestaan wanneer veel gebruikers tegelijk uitstappen.
De kwaliteit van die reserves blijft daarom bepalend.
Een token die één euro vertegenwoordigt, is uiteindelijk alleen zo betrouwbaar als het vermogen van de uitgever om die euro daadwerkelijk terug te betalen.
MiCA-evaluatie biedt opening voor wijziging
De regel verandert vandaag nog niet.
De Europese Commissie voert momenteel een
gerichte evaluatie van MiCA uit. Die consultatie begon op 20 mei en loopt tot 30 september 2026.
Cryptobedrijven, centrale banken, toezichthouders en andere financiële partijen kunnen daarin aangeven waar de eerste jaren van MiCA problemen opleveren.
De Commissie onderzoekt vervolgens of de wet nog geschikt is voor de markt zoals die zich nu ontwikkelt.
Die evaluatie kan, wanneer Brussel dat nodig vindt, leiden tot een nieuw wetsvoorstel waarmee MiCA wordt aangepast.
Tot die tijd blijven de bestaande eisen gewoon gelden.
Eerste MiCA-lessen worden zichtbaar
De discussie laat vooral zien hoe snel stablecoins groter zijn geworden dan alleen een cryptovraagstuk.
De reserve achter een token kan uiteindelijk uit miljarden aan bankdeposito's en staatsobligaties bestaan. Daarmee raakt de keuze van één uitgever direct aan traditionele financiële markten.
Europa probeerde dat risico met vaste percentages te beheersen.
Nu waarschuwen de eigen centrale banken dat precies zo'n vaste grens nieuwe kwetsbaarheden kan creëren.
Voor stablecoinhouders verandert er voorlopig niets.
Voor uitgevers kan de rekensom achter hun reserves straks wel fundamenteel anders worden: minder nadruk op waar het geld staat, en meer op hoe snel het beschikbaar is wanneer iedereen tegelijk naar de uitgang wil.