Belgische cryptomarkt blijft leeg op papier: FSMA-registers tonen nog altijd nul lokale MiCA-spelers

De Belgische cryptomarkt zit in een vreemde tussenfase. België valt inmiddels onder het Europese MiCA-kader, maar in de publieke registers van de FSMA staan nog altijd geen vergunde Belgische aanbieders van cryptoactivadiensten. Ook de aparte lijst met Belgische partijen die hun voornemen hebben gemeld om zulke diensten aan te bieden, blijft leeg. Op beide lijsten staat simpelweg: Nihil. Voor de meldingslijst geldt als laatst geverifieerde datum 27 maart 2026.

Dat lijkt op het eerste gezicht een detail, maar het zegt wel iets over de markt. België heeft toezicht, formele toegangsroutes en een MiCA-kader, maar nog geen Belgische namen die daar publiek zichtbaar doorbreken. De lokale markt oogt daardoor voorlopig minder verankerd dan het Europese regelwerk doet vermoeden.

Op de FSMA-site staan twee relevante lijsten: die van vergunde Belgische crypto-aanbieders en die van Belgische aanbieders die hun voornemen hebben meegedeeld om cryptodiensten aan te bieden. De CASP-pagina van de toezichthouder verwijst zelf naar beide overzichten.

Voor de meldingslijst is de uitkomst nu duidelijk: geen enkele naam. De FSMA verwijst daarnaast naar het bredere ESMA-register, waarin ook aanbieders worden opgenomen die onder toezicht staan van de Nationale Bank van België.

Precies dat maakt dit nieuwswaardig. Het gaat niet alleen om het ontbreken van definitieve vergunningen. Ook op het niveau daarvóór zijn er in de publieke Belgische lijsten geen zichtbare kandidaten. Voor een land met actieve cryptogebruikers en brede toegang tot internationale platforms is dat opvallend.

Een leeg Belgisch register betekent niet automatisch dat crypto-aanbieders verdwenen of verboden zijn. De FSMA legt op haar CASP-pagina uit dat aanbieders uit andere EU-lidstaten tijdens de overgangsperiode hun activiteiten in België mogen voortzetten, zolang aan de voorwaarden is voldaan. Die overgangsperiode loopt in beginsel tot 1 juli 2026, of tot een vergunning wordt verleend of geweigerd, afhankelijk van wat eerst gebeurt.

De echte betekenis ligt dus elders. Belgische gebruikers zullen voorlopig minder snel een partij vinden met een duidelijk Belgisch MiCA-profiel in het publieke register. Voor lokale bedrijven is het tegelijk een signaal dat de drempel naar zichtbare toetreding hoog ligt.

De lege lijsten komen niet uit het niets. De FSMA schrijft expliciet dat zij in België onder de nationale regels van vóór MiCA geen registraties heeft verleend. Volgens de toezichthouder diende geen enkele aanvrager vóór het aflopen van die regels een volledig dossier in waaruit bleek dat aan alle wettelijke en reglementaire voorwaarden werd voldaan.

Dat is een belangrijk detail. België had dus al geen binnenlandse groep geregistreerde spelers die kon doorschuiven naar de MiCA-fase. Het huidige nulpunt is niet alleen een momentopname onder het nieuwe regime, maar ook een erfenis van de vorige periode.

Voor consumenten is de praktische les eenvoudig. Kijk niet alleen naar het merk, maar naar de juridische entiteit erachter. Een platform kan zichtbaar actief zijn in België zonder een Belgische vergunning te hebben. De FSMA maakt juist duidelijk dat grensoverschrijdende Europese structuren en overgangsregels hier een rol spelen.

Dat maakt controle belangrijker. Niet de Belgische uitstraling telt, maar vanuit welk land een aanbieder opereert en onder welk vergunning- of overgangsregime dat gebeurt.

Voor Belgische cryptobedrijven is het lege register lastig te negeren. De markt is er, het regelkader ligt vast, maar zichtbare lokale namen ontbreken nog steeds. Dat hoeft niet te betekenen dat er geen dossiers lopen, wel dat de doorvertaling van regelgeving naar publieke markttoetreding traag blijft.

En precies daar zit de kern van dit verhaal. Dit is niet alleen een technisch MiCA-stuk. Het is vooral een marktverhaal over institutionele leegte: België heeft het kader, maar nog geen lokale koplopers in het publieke register. Zolang dat zo blijft, blijft ook de vraag overeind of België een echte thuismarkt voor eigen MiCA-spelers wordt, of vooral een afzetmarkt voor buitenlandse aanbieders.