Fed-notitie ziet stablecoins als concurrent van bankrekeningen en betalingen

Stablecoins worden door de Federal Reserve duidelijk serieuzer genomen dan voorheen. In een nieuwe FEDS Notes-publicatie van 1 mei schrijven Fed-onderzoekers dat stablecoins inmiddels concurreren om zowel transaction balansen als betalingsstromen.

Hiermee schuiven ze op van crypto-infrastructuur naar een directe uitdager van bankrekeningen en betaaldiensten. Het gaat daarbij om een publicatie van Fed-staf, niet om een formeel beleidsstandpunt van de centrale bank zelf, maar de boodschap is niettemin helder.

De notitie maakt één punt snel duidelijk: het debat gaat niet meer alleen over de vraag of stablecoins bankdeposito’s vervangen.

Volgens de onderzoekers combineren stablecoins twee functies die banken normaal gescheiden aanbieden. Ze dienen tegelijk als plek om saldo aan te houden en als rail om betalingen over te versturen. Juist die combinatie maakt ze volgens de Fed een ander soort concurrent dan klassieke fintechs of geldmarktfondsen.

Die analyse sluit aan op een eerdere Fed-notitie uit april, waarin stafonderzoekers schreven dat stablecoins in 2025 ongeveer 50 procent groeiden in marktkapitalisatie, terwijl ook het transactievolume en het gebruik binnen DeFi flink opliepen. In de publicatie van 1 mei wordt die schaal concreter gemaakt: de sector zat in 2025 al in de midden-honderden miljarden dollars aan marktwaarde, met jaarlijkse settlementvolumes in de trillions.

De kracht van de notitie zit in de vergelijking die de Fed maakt met eerdere aanvallers van banken.

Geldmarktfondsen trokken in het verleden spaargeld weg door hogere opbrengsten te bieden. Betaalplatforms als PayPal en later Venmo pakten juist een deel van de betaalrelatie en gebruikerservaring af. Stablecoins combineren volgens de Fed elementen van beide modellen, en dwingen banken daarom waarschijnlijk tot een bredere reactie dan alleen lobbyen of afwachten.

De historische les is volgens de auteurs dat banken zulke druk zelden passief accepteren. Ze reageren doorgaans via regelgeving, productontwikkeling en strategische aanpassing. Dat patroon ziet de Fed nu opnieuw ontstaan rond stablecoins.

Dat is misschien wel het belangrijkste signaal uit de publicatie.

De Fed schrijft dat banken al inspelen op de opkomst van stablecoins met gerichtere depositorentes, tokenized deposits, snellere en gebruiksvriendelijkere betaaldiensten, partnerships met stablecoin-uitgevers en dienstverlening aan het ecosysteem via reservebeheer of custody. Daarmee gaat het niet alleen over verdringing, maar ook over de vraag wie de infrastructuur achter digitaal geld levert.

Een eerdere Fed-notitie uit december 2025 werkt dat verder uit. Daarin staat dat stablecoins bankdeposito’s niet per definitie één op één uit het systeem trekken. Het effect hangt sterk af van de herkomst van de vraag, het soort vermogen dat wordt omgezet en vooral van de manier waarop uitgevers hun reserves aanhouden. Als reserves deels als bankdeposito terugkomen, blijft een deel van de liquiditeit binnen het banksysteem.

De Fed zet tegelijk ook een duidelijke risicowaarschuwing neer.

Omdat stablecoins 24 uur per dag verhandelbaar zijn en blockchain-settlement direct kan verlopen, kunnen run-dynamieken sneller escaleren dan bij traditionele geldmarktfondsen. De onderzoekers waarschuwen dat aflossingen elkaar dan sneller kunnen versterken, juist omdat er geen klassieke rem zit van marktsluiting of vertraagde settlement.

Dat betekent niet automatisch dat stablecoin-groei alleen maar negatief uitpakt voor banken. De Fed nuanceert juist dat stablecoins depositoniveaus kunnen verlagen, herverdelen of recyclen, afhankelijk van de reserve-opbouw en de route waarlangs liquiditeit terugvloeit. Wel kan de samenstelling van bankfinanciering veranderen, bijvoorbeeld richting geconcentreerdere en minder stabiele wholesale funding.

Daarmee beschrijft de Fed stablecoins niet langer als randverschijnsel, maar als structurele bouwsteen van digitaal geld.

De implicatie is breder dan alleen crypto. Banken, toezichthouders en betaalbedrijven positioneren zich steeds nadrukkelijker rond dezelfde vraag: wie beheert straks niet alleen het geld, maar ook de gebruikslaag eromheen? Juist daar lijkt de volgende concurrentiestrijd te liggen.