ING gokt op een euro-stablecoin, terwijl de ECB inzet op de digitale euro: Wie gaat er winnen in Europa?

De strijd om digitaal geld in Europa komt in een nieuwe fase. Terwijl een groep grote Europese banken, waaronder ING en KBC, werkt aan een euro-stablecoin, heeft de Europese Centrale Bank deze maand de volgende stap gezet voor haar eigen digitale euro. Sinds 5 maart 2026 kunnen betaaldienstverleners zich aanmelden voor een pilot van de ECB, als voorbereiding op een mogelijke uitgifte in 2029.

Daarmee ligt een fundamentele vraag op tafel: gaat Europa straks vooral betalen met publiek digitaal centralebankgeld, of met private tokens van commerciële banken?

Een consortium van grote Europese banken maakte in september 2025 bekend een nieuw bedrijf op te richten voor een euro-gedenomineerde stablecoin. Reuters schreef destijds over negen banken, terwijl later ook tien deelnemers werden genoemd. ING bevestigde zelf deelname aan het initiatief.

Volgens een recent bericht mikt het project op een lancering in de tweede helft van 2026. Ook zou daarvoor een vergunningstraject in Nederland lopen. Dat onderstreept dat het plan zich inmiddels in een concrete fase bevindt, ook al is nog niet elk detail volledig uitgewerkt.

De ECB opende op 5 maart 2026 de inschrijving voor betaaldienstverleners die willen meedoen aan de digitale-euro-pilot. Met die test wil de centrale bank in kaart brengen hoe de digitale euro technisch en operationeel moet functioneren.

Volgens de ECB moet de pilot twaalf maanden duren en in de tweede helft van 2027 van start gaan. Een eerste uitgifte zou dan in 2029 mogelijk worden, mits de benodigde wetgeving in 2026 wordt aangenomen.

De inzet van de ECB gaat daarbij verder dan alleen een nieuw betaalmiddel. De digitale euro wordt ook gepresenteerd als antwoord op de afhankelijkheid van niet-Europese betaalbedrijven en andere private alternatieven. ECB-bestuurder Piero Cipollone zei in februari 2026 dat de digitale euro Europese banken en kaartnetwerken juist binnen dat systeem moet houden.

Op papier verschillen beide modellen duidelijk van elkaar. Een stablecoin van banken is privaat geld, uitgegeven door commerciële partijen, met een eigen verdienmodel en mogelijk sneller te integreren in bestaande financiële producten. De digitale euro is publiek geld van de centrale bank en bedoeld als universele digitale vorm van de euro.

In de praktijk komen beide initiatieven echter op hetzelfde terrein uit. Het gaat om de wallet, de checkout, de merchant, grensoverschrijdende betalingen en de infrastructuur achter digitaal geld.

Precies daar ontstaat de spanning. De ECB wil dat banken een rol houden in de distributie van de digitale euro. Tegelijk werken diezelfde banken aan een eigen alternatief dat hun meer commerciële ruimte kan geven. De digitale euro kan daarmee enerzijds bescherming bieden tegen buitenlandse betaalreuzen, maar anderzijds ook concurreren met de stablecoinplannen van Europese banken.

De echte bottleneck zit niet alleen in de techniek. Ook kosten en politieke steun spelen een grote rol. De ECB schatte in februari 2026 dat de invoering van de digitale euro banken in de EU tussen de €4 miljard en €6 miljard over vier jaar kan kosten.

Dat bedrag maakt duidelijk waarom banken niet aan de zijlijn willen blijven staan. Wie zelf meebouwt aan een stablecoin-rail, probeert ook invloed te houden op kosten, klantrelatie en verdienmodel.

Tegelijk kwam er in februari 2026 een belangrijke politieke ontwikkeling bij. Het Europees Parlement schaarde zich achter een lijn die dichter ligt bij de Raad en de ECB, met steun voor een digitale euro die zowel online als offline moet kunnen werken. Dat vergroot de kans dat het wetgevingsproces in 2026 daadwerkelijk verder komt.

Voor crypto-gebruikers in Nederland en België is deze ontwikkeling op meerdere vlakken relevant. Een bankgestuurde euro-stablecoin kan de drempel tussen traditioneel bankieren en on-chain gebruik verlagen. Dat kan vooral van belang zijn voor settlement, zakelijke betalingen en gereguleerde crypto-omgevingen.

De digitale euro kan daarnaast, als die er komt, uitgroeien tot een publiek alternatief voor commerciële stablecoins bij dagelijkse betalingen. De ECB legt daarbij de nadruk op bereikbaarheid, offline functionaliteit en brede toegang via bestaande intermediairs.

Tegelijk ontstaat ook een nieuwe concurrentiestrijd voor exchanges, fintechs en wallets. Als zowel grootbanken als de ECB hun eigen digitale geldrails uitrollen, verschuift de centrale vraag. Dan draait het minder om welke coin wordt gebruikt, en meer om op welk netwerk en onder welk regime een digitale euro zich beweegt.

De timing maakt dit onderwerp extra relevant. De plannen van banken zijn inmiddels concreet genoeg om niet meer als puur speculatief te gelden. Tegelijk heeft de ECB nu een officiële stap gezet richting de pilotfase.

Daardoor gaat het niet langer alleen over een toekomstscenario, maar over een infrastructuurstrijd die nu vorm krijgt. Europa lijkt dan ook niet op één route naar digitaal geld af te stevenen, maar op meerdere. De vraag is welke route uiteindelijk dominant wordt.

Als banken met hun euro-stablecoin sneller bewegen, kunnen zij de eerste slag om gebruik winnen. Maar als de digitale euro politieke steun blijft houden en door de ECB wordt doorgezet, draait het uiteindelijk om meer dan gebruiksgemak alleen.

Dan gaat het om de vraag wie in Europa de spelregels van digitaal geld bepaalt. En in die strijd spelen Nederland en België, via ING en KBC, een directe rol.