ECB ziet euro-stablecoins straks zwaar wegen op markt voor staatsobligaties

€450 miljoen aan euro-stablecoins lijkt nog klein. Toch ziet de ECB al hoe MiCA, banken en reserves deze munten kunnen verbinden met staatsobligaties.

Dat is de nieuwe spanning in Europa. Stablecoins zijn niet alleen tokens voor traders, maar kunnen straks ook kopers van schuldpapier worden.

In een analyse van de Europese Centrale Bank staat dat groei van euro-stablecoins kan doorwerken in de vraag naar staatsobligaties in de eurozone. De reden is simpel: een uitgever moet reserves aanhouden om de waarde van de munt te dekken.

Een deel daarvan staat bij banken. De rest mag in veilige en zeer liquide activa zitten, zoals staatsobligaties.

Begin 2024 lag de marktkapitalisatie van euro-stablecoins rond €50 miljoen. In januari 2026 was dat volgens de ECB gestegen naar ongeveer €450 miljoen.

Dat blijft klein naast dollar-stablecoins, die rond honderden miljarden dollars bewegen. Toch wil de centrale bank dit nu al in kaart brengen.

De reden is niet het huidige bedrag. Het gaat om de route waarlangs groei later de obligatiemarkt raakt.

Als een euro-stablecoin groter wordt, groeit ook de reserveportefeuille. Zodra daarin staatsobligaties zitten, ontstaat er een directe link met de financiering van eurolanden.

Onder MiCAR moeten uitgevers van e-money tokens minimaal 30 procent van hun reserves aanhouden bij kredietinstellingen. Voor significante uitgevers loopt dat op naar 60 procent.

Een e-money token is een cryptotoken die de waarde van één officiële munt volgt. Bij euro-stablecoins is dat dus de euro.

Het resterende deel van de reserves moet bestaan uit laag-risico en zeer liquide financiële instrumenten. Daar kunnen staatsobligaties onder vallen.

Dat maakt obligaties geen bijzaak. Ze kunnen onderdeel worden van de manier waarop gereguleerde euro-stablecoins hun dekking organiseren.

De ECB maakt duidelijk dat niet elke uitgever hetzelfde effect heeft.

Geeft een bank zelf een stablecoin uit, dan hangt het effect af van haar balans en liquiditeitsbeleid. Een voorzichtige bank kan extra hoogwaardige liquide activa kopen, waaronder staatsobligaties.

Geeft een e-moneyinstelling de stablecoin uit, dan loopt de route anders. Die partij kan zelf obligaties aanhouden, maar plaatst ook een verplicht deel van de reserves bij banken.

Die bankdeposito’s kunnen daarna opnieuw gedrag bij banken uitlokken. Banken die hun liquiditeitsratio op peil willen houden, kunnen extra veilige activa kopen.

Daarom spreekt de ECB niet over één vast effect. De doorwerking hangt af van de uitgever, de reserveverdeling en het gedrag van de banken die het geld ontvangen.

De belangrijkste nuance zit bij de bron van het geld. Stablecoins creëren niet automatisch nieuwe vraag naar staatsobligaties.

Als gebruikers geld uit bankdeposito’s halen om euro-stablecoins te kopen, verschuift bestaand geld. Dan kan de vraag naar obligaties bij de ene partij stijgen en bij een andere dalen.

Komt het geld uit andere financiële producten, dan kan het netto-effect opnieuw anders uitpakken. De ECB kijkt daarom naar de pass-through: hoeveel van extra stablecoinvraag uiteindelijk zichtbaar wordt in obligatiebezit.

In sommige scenario’s is dat beperkt. In andere scenario’s kan het juist fors zijn.

De ECB noemt zelfs situaties waarin de doorwerking groter is dan één-op-één. Dat kan gebeuren wanneer banken door liquiditeitsregels meer veilige activa moeten aanhouden dan de oorspronkelijke stablecoininstroom.

De tweede laag is financiële stabiliteit. Hoe groter stablecoins worden, hoe nauwer ze raken aan banken en obligatiemarkten.

In rustige tijden lijkt dat beheersbaar. Bij stress wordt het gevaarlijker.

Als veel houders tegelijk willen terugwisselen naar euro’s, moet een uitgever reserves aanspreken. Eerst kunnen banktegoeden worden gebruikt. Daarna kunnen verkopen van staatsobligaties volgen.

De buffer bij banken dempt stress eerst. Maar dezelfde buffer kan stress daarna naar banken doorgeven.

Daar zit de dubbelzinnigheid van MiCA. De bankdeposito-eis kan verkoopdruk op obligaties vertragen, maar ook druk bij banken neerleggen.

De ECB wijst daarom op spreiding. Reserves die te zwaar leunen op obligaties van enkele landen kunnen bij gedwongen verkopen extra druk zetten op die markten.

Voor Europa is dit een lastig evenwicht. Euro-stablecoins kunnen helpen bij betalingen, tokenisatie en afwikkeling in euro.

Maar zodra de markt opschaalt, gaat het niet meer alleen over wallets of handelsplatforms. Dan gaat het ook over liquiditeit, bankbalansen en staatsfinanciering.

Dat raakt direct aan Nederland, België en Luxemburg. Hun banken, betalingsbedrijven en gereguleerde cryptodienstverleners zullen niet alleen naar vraag van klanten kijken, maar ook naar reservebeleid en toezicht.

Voor beleggers is de les nuchter. Een euro-stablecoin lijkt op digitaal geld, maar achter die token zit een keten van banken, reserves en regels.

De ECB zegt niet dat er nu een crisis dreigt. Zij zegt iets belangrijkers: als euro-stablecoins groeien, worden ze deel van het financiële systeem dat ze eerst alleen wilden bedienen.