Bank of England versoepelt toon rond stablecoin-regels

De Bank of England lijkt haar toon rond stablecoinregels te verzachten na kritiek uit de sector. Deputy governor Sarah Breeden zei volgens Reuters tegen de Financial Times dat de centrale bank “heel hard” kijkt naar alternatieven voor de eerder voorgestelde aanpak.

Dat is opvallend, omdat de Britse centrale bank eerder juist een streng raamwerk had neergelegd voor systemische sterling-stablecoins. De discussie verschuift nu van harde begrenzing naar een lastigere vraag: hoe bescherm je financiële stabiliteit zonder digitale betaalinnovatie praktisch onwerkbaar te maken?

Volgens Reuters erkende Breeden dat de voorgestelde manier om stablecoinlimieten uit te voeren door de sector als operationeel omslachtig wordt gezien. De Bank of England staat daarom open voor andere routes, zolang die hetzelfde beleidsdoel kunnen halen: voorkomen dat een snelle groei van stablecoins de bankensector en kredietverlening onder druk zet.

Daarmee is nog geen sprake van definitief nieuwe regels. Het gaat voorlopig om een verschuiving in toon en beleidsruimte, niet om een formele intrekking van de eerdere voorstellen.

Toch is het signaal belangrijk. De Bank of England gold de afgelopen maanden als een van de strengere centrale banken in het stablecoindebat, zeker door de combinatie van reserve-eisen en tijdelijke houdlimieten.

In de consultatie van november 2025 stelde de Bank of England voor dat uitgevers van systemische sterling-stablecoins maximaal 60% van hun dekking in kortlopend Brits staatspapier mogen aanhouden. Minimaal 40% zou als niet-vergoede deposito’s bij de centrale bank moeten staan.

Die verdeling moest volgens de Bank of England helpen om stablecoins ook onder stress betrouwbaar inwisselbaar te houden. Tegelijk gaf de 60%-ruimte in staatsobligaties uitgevers iets meer rendement dan eerdere, nog strengere voorstellen.

De meest omstreden maatregel zat echter bij de houdlimieten. De Bank of England stelde tijdelijke limieten voor van 20.000 pond per persoon en 10 miljoen pond voor bedrijven.

Die limieten moesten voorkomen dat geld in korte tijd uit bankdeposito’s naar stablecoins stroomt. Volgens de centrale bank kan dat de financiering van banken en kredietverlening aan de reële economie raken.

De sector verzette zich vooral tegen de praktische uitvoering. Een houdlimiet klinkt op papier eenvoudig, maar wordt ingewikkeld zodra stablecoins via meerdere wallets, platforms en tussenpersonen circuleren.

Uitgevers en betaalbedrijven zouden dan moeten controleren hoeveel één gebruiker over verschillende omgevingen aanhoudt. Dat raakt aan identiteit, privacy, walletstructuren, transactiemonitoring en technische uitvoering.

Breeden lijkt die kritiek nu serieuzer mee te nemen. Volgens Reuters zei zij dat de Bank of England naar alternatieven kijkt om hetzelfde doel te bereiken zonder de markt onnodig zwaar te belasten.

Dat past bij eerdere uitspraken. In maart zei Breeden al dat de centrale bank openstond voor aanpassingen als de sector met werkbare alternatieven zou komen.

De discussie is groter dan het VK alleen. Stablecoins zijn niet langer alleen een cryptoproduct voor handelaren op exchanges, maar worden steeds vaker gezien als betaalmiddel, settlementlaag en schakel tussen traditionele financiën en tokenized assets.

Juist daarom willen centrale banken streng toezicht. Een veelgebruikte stablecoin kan in theorie gaan lijken op privaat geld dat op grote schaal wordt gebruikt in betalingen.

Voor toezichthouders draait het dan om inwisselbaarheid, liquiditeit, operationele risico’s en de vraag wat er gebeurt bij een run. Voor de sector draait het om schaalbaarheid, rendement op reserves en regels die technisch uitvoerbaar zijn.

De Bank of England probeert die belangen nu opnieuw te wegen.

Voor Nederlandse en Belgische lezers is dit vooral een belangrijk beleidsmatig signaal. Het Verenigd Koninkrijk valt buiten de Europese Unie en dus buiten MiCA, maar Britse keuzes kunnen wel invloed hebben op het bredere Europese stablecoindebat.

Als Londen zijn regime te streng maakt, kan dat stablecoin-uitgevers en betaalbedrijven richting andere markten duwen. Als het regime te soepel wordt, kan dat volgens toezichthouders juist risico’s opleveren voor financiële stabiliteit.

Die spanning speelt ook in de EU. Onder MiCA zijn stablecoins inmiddels gereguleerd, maar de discussie over schaal, betalingen, reserves en toezicht blijft doorgaan.

Daarom kijken marktpartijen niet alleen naar Brussel, maar ook naar Londen, Washington en andere grote financiële centra.

De aandacht verschuift nu naar de vraag of de Bank of England haar regels daadwerkelijk aanpast. Zolang er geen nieuwe definitieve tekst ligt, blijft voorzichtigheid nodig.

De centrale bank lijkt niet van haar kernzorg af te stappen. Ze wil nog steeds voorkomen dat stablecoins de bankensector of financiële stabiliteit onder druk zetten.

Wat wel verandert, is de bereidheid om te kijken naar een minder zware of beter uitvoerbare manier om dat doel te bereiken.

Dat maakt deze ontwikkeling relevant. Niet omdat stablecoins in het VK ineens vrij spel krijgen, maar omdat zelfs een strenge centrale bank erkent dat regels in de praktijk moeten werken.

Voor stablecoin-uitgevers is dat een belangrijk signaal. Voor toezichthouders ook. De volgende fase van stablecoinregulering draait niet alleen om risico’s benoemen, maar om regels bouwen die technisch, commercieel en juridisch houdbaar zijn.